ไปก้าวก่ายได้
เฟิ่งซานสังเกตเห็นสายตาที่กวาดมองของซือฝูชิงจึงถามขึ้นว่า “คุณซือชอบรถคันนี้เหรอ”
“ก็งั้นๆ แหละ” ซือฝูชิงเอนหลังพิงเบาะก่อนจะเท้าคาง พูดต่อไปว่า “ทำให้เจ๋งได้มากกว่านี้อีก”
แต่ถ้าให้เธอออกแรงคงต้องเสนอราคาไม่น้อย อีกอย่างเธอไม่มีทางช่วยดัดแปลงรถให้ใครตามใจชอบหรอก
เฟิ่งซานถูกกระตุ้นความอยากรู้เข้าแล้ว “ทำให้เจ๋งได้ยังไงอีกเหรอ”
รถคันนี้ประกอบขึ้นโดยตระกูลมั่ว ซึ่งเป็นของล้ำค่าที่ใครๆ ต่างอยากครอบครอง งานประมูลในจงโจวให้ราคากันราวร้อยล้านทีเดียว
ซือฝูชิงดีดนิ้วก่อนชี้ไปที่เครื่องบินลำหนึ่งที่บินผ่านเหนือท้องฟ้าไป “นายเห็นต้าซย่ารุ่น 750 ลำนั้นไหม”
เฟิ่งซานเงยหน้าขึ้นก่อนผงะไป “คุณซือรู้ได้ยังไงว่านั่นเป็นต้าซย่า 750”
“ง่ายมาก สนามบินนานาชาติเมืองหลินมีแค่สองรุ่นคือ 750 และ 349 เครื่องบินลำนี้บินมุ่งหน้าไปทางตะวันออก แบบนั้นก็คงไปทะเลตงหลิ่ง ดังนั้นต้องเป็นรุ่น 750 แน่นอน”
เฟิ่งซานพยักหน้ารับตามสัญชาตญาณ
ซือฝูชิงเอียงศีรษะ “หากให้เวลาสามวัน ฉันสามารถทำให้เครื่องบินลำนี้บินในความเร็วหกพันกิโลเมตรต่อชั่วโมงได้ แถมบินตรงไปที่รัฐมอร์ตันได้เลย”
มอร์ตันตั้งอยู่ใจกลางทวีปตะวันตก ซึ่
