องชายหมายเลขยี่สิบเก้า
พลั่ก!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ชายหมายเลขยี่สิบเก้า ยังไม่ทันตอบโต้อะไรก็ล้มลงพื้นลุกไม่ขึ้นแล้ว
“…”
เสียงเซ็งแซ่ทั้งหมดชะงักลงชั่วขณะ จากนั้นทั้งตึกก็ตกอยู่ในความสงบ
เสิ่นซิงอวิ๋นตกตะลึงอ้าปากค้าง
อวี้ซีเหิงเลิกคิ้ว
“เอ้า ทำไมนายถึงชิงล้มไปก่อนล่ะ” ซือฝูชิงก้มหน้า “ลุกขึ้นเร็ว จะทำให้ฉันถูกหามตัวออกไปไม่ใช่เหรอ”
ชายหมายเลขยี่สิบเก้า รู้สึกแค่ว่าร่างกายปวดระบมไปหมด เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าตนจะถูกซือฝูชิงล้มในหมัดเดียว
ชายหมายเลขยี่สิบเก้า กัดฟันพร้อมระเบิดอารมณ์ “ฉันจะทำให้เธอ…”
จากนั้นร่างกายของเขาที่เพิ่งลุกจากพื้นได้ไม่เท่าไร ยังไม่ทันลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ
ผลัวะ!
เสียงสนั่นดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นชายหมายเลขยี่สิบเก้าก็ล้มลงพื้นลุกไม่ขึ้นอีก
“ทำไมนายล้มลงไปอีกแล้วล่ะ” ซือฝูชิงโน้มตัวลง “นายจงใจไม่เล่นกับฉันใช่ไหม”
ชายหมายเลขยี่สิบเก้าโมโหประโยคนี้จนเจ็บอวัยวะภายในไปหมด เส้นเลือดของเขาปูดโปนหมายจะลุกขึ้นสู้อีกครั้ง
ทว่าอาการปวดระบมตามร่างกายทำเอาเขาขยับเขยื้อนไม่ได้ เขาจ้องตาเขม็งด้วยร่างอันสั่นเทา
“ช่างเถอะ” ซือฝูชิงหรี่ดวงตาจิ้งจอก เอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ “ฉันก็ไม่อยากเล่นกับ
