้าเป็นเพียงเด็กหนุ่มขอบเขตแกนทองคำ จะเอาอะไรมาแก้ไขปัญหา? ชื่อเสียงของผู้พิทักษ์สุสานไม่สามารถทำให้เทพมารจากนอกอาณาเขตหวาดกลัวได้หรอก!”
คนอื่นๆ ต่างจ้องมองลู่เยี่ยด้วยสายตาแห่งความคลางแคลงใจ
ลู่เยี่ยสะบัดแขนเสื้อ ลูกธนูหักซือจิพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว กลืนกินร่างของชายในชุดคลุมสีโลหิตนั้นจนหมดสิ้น
จากนั้นลู่เยี่ยชี้ไปยังโถอัฐิในมือแล้วกล่าวว่า “ข้าสัมผัสได้ว่าภายในสมบัติชิ้นนี้ไม่ได้มีเพียงอัฐิเท่านั้น แต่ยังมีร่องรอยของพลังชีวิตที่แตกต่างกันอยู่อีกมาก อาจจะเป็นบรรพชนของเผ่าหมอผีสายฟหากระมัง?”
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งกล่าวด้วยความไม่พอใจ “เจ้าแค่บอกมาว่าจะแก้ปัญหาอย่างไร มัวแต่มาพูดเรื่องโถกลืนสายฟ้าของเผ่าข้าทำไมกัน? รีบส่งมอบวัตถุล้ำค่านี้คืนมา!”
ผู้อาวุโสอีกคนแผดเสียงสั่ง เตรียมจะลงมือแย่งชิงโถบรรจุกลับคืนมา
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ชายชราในเสื้อคลุมหนังสัตว์โกรธขึ้นมา “สหายซีคือแขกผู้มีเกียรติที่สุดของเผ่าเรา หากพวกเจ้ายังกล้าไร้มารยาท อย่าโทษว่าข้าไม่สุภาพเสียละ!”
คำพูดประโยคเดียวสยบทุกคนในตำหนักใหญ่ได้อย่างหมัด
ในเวลาเดียวกัน หญิงสาวในชุดดำอดไม่ไหวต้องถามขึ้น “คุณชายลู่ วิธีการคลี่คลายสถานการณ์ของท่าน เกี่ยวข้องกับโถกลืนสายฟ้าอย่างนั้นหรือ?”
ลู่เยี่ยพยักหน้า “ถูกต้อง”
หญิงสาวในชุดดำสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเปิดเผยความลับประการหนึ่งออกมา
“ภายในโถกลืนสายฟ้านี้ ผนึกดวงวิญญาณที่เหลืออยู่ของบรรพชนเผ่าเ
