่อสู้ทั้งหมดเสร็จสิ้น เขาจึงหันกลับมายืนตรงหน้าซุยอวิ๋น
“ผู้ที่เริ่มต้นสร้างความชั่วร้ายย่อมไม่มีทายาท คำพูดนี้กล่าวได้ดียิ่งนัก ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง” ลูเยี่ยเอ่ยเสียงเบา
ซุยอวิ๋นจิตใจพังทลายไปนานแล้ว เขาตะโกนว่า “ลูเยี่ย ข้าขอร้องเจ้า ขอเพียงเจ้าละเว้นเผ่าหมอผีปีศาจ…”
ลูเยี่ยดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ซุยอวิ๋นก็สลบเหมือดไปทันที จากนั้นลูเยี่ยหิ้วร่างซุยอวิ๋นไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วเหยียบบนปราณดาบที่ทอประกายเหมือนสายรุ้งพุ่งทะยานผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนจากไป มุ่งหน้าสู่เขาธารทมิฬ รังลับหลักของเผ่าหมอผีปีศาจ
ยามดึกสงัด แสงดาบเจดจาสายแล้วสายเล่าพุ่งฝ่าความมืดร่วงหล่นมาจากฟากฟ้า ราวกับเกิดห่าฝนดาบเพลิงโปรยปรายลงมา ทั่วทั้งเขาธารทมิฬถูกกลืนกินด้วยปราณดาบอันมหาศาล ภูเขาพังทลาย บ้านเรือนถูกทำลาย ปราณดาบที่ตัดสลับไปมาได้ตัดเขาธารทมิฬออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน ในที่สุดภูเขาทั้งลูกก็พังทลายลงมาด้วยเสียงดังสนั่น ที่นั่นเกิดการสั่นสะเทือนปานฟ้าดินถล่ม แม้จะอยู่ห่างไกลออกไปก็ยังสัมผัสได้ถึงอานุภาพของการทำลายล้าง เสียงดาบดังสนั่นราวกับคลื่นก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นแพร่กระจายไปทั่ว เสียงร้องโอยหวนอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนฟ้าดิน
จากที่ไกล ๆ ซุยอวิ๋นในฐานะประมุขเผ่าหมอผีปีศาจ ได้เฝ้ามองกระบวนการล่มสลายของเขาธารทมิฬทั้งหมดด้วยตาตนเอง แววตาของเขาสิ้นหวัง สีหน้าเหม่อลอยราวกับสูญเสี
