อกเขาพันมังกรได้ ก็เพราะอาศัยค่ายกลของราชวงศ์เชียงเท่านั้นเอง”
หญิงงามอาภรณ์เขียวขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “แต่ในข่าวลือบอกว่าลูเยี่ยคนนี้มีผู้มีฝีมือคอยหนุนหลังอยู่ไม่ใช่หรือ?”
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมนกกระเรียนหัวเราะพลางตอบว่า
“นั่นเป็นเพียงข่าวลือ มีการบิดเบือนไปเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตาม ข้าจะไม่ประมาทเขา เพื่อรอการมาของเขา ข้าได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจเตรียมแผนการรับมือไว้มากมายทีเดียว”
หญิงงามอาภรณ์เขียวพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ทุกสิ่งที่ผิดปกติย่อมมีเหตุ ลูเยี่ยผู้นี้ต้องมีความลับที่คนทั่วไปไม่รู้อยู่ไม่น้อย การระมัดระวังไว้ก่อนไม่ใช่เรื่องเลวร้าย”
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมนกกระเรียนหยิบหมากตัวหนึ่งขึ้นมา ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “ถึงข้าจะเตรียมพร้อมมากเพียงใด ก็ต้องให้ลูเยี่ยกล้ามาก่อนถึงจะได้”
ในเวลานั้นเอง เสียงสัญญาณลูกธนูหวีดหวิวและเสียงลั่นกลองศึกพลันดังสนั่นขึ้นในเมือง
“ศัตรูโจมตี?” หญิงงามอาภรณ์เขียวมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “หรือว่าสิ่งที่เราพูดออกไปจะเป็นประกาศิต คิดถึงสิ่งใดก็มีสิ่งนั้น”
บัง! ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมขนนกกระเรียนกระแทกหมากลงบนกระดาน ยิ้มพลางกล่าวว่า
“ไป! ไปดูกัน! หากเป็นลูเยี่ยจริงๆ ก็แสดงว่าสวรรค์กำลังทำให้ความปรารถนาของพวกเราเป็นจริง!”
ขณะที่เสียงของเขายังคงก้องกังวาน เขาและหญิงงามอาภรณ์เขียวก็ลุกขึ้นและจากไปแล้ว
บนกำแพงเมืองด่านเทียนหลาง เมื่อพวกทหารยามเห็นเพียงลูเยี่ยคนเด
