ื่อใจของเสียงชรานั้นได้อย่างสมบูรณ์ อีกทั้งเรื่องนี้ยังมีพิรุธและเต็มไปด้วยจุดที่น่าสงสัย จำต้องถามให้กระจ่างเสียก่อน
เสียงชรานั้นสบถด่าออกมา
“ให้ตายเถอะ! ที่แท้เจ้าเด็กเวรอย่างเจ้าก็ไม่รู้อะไรเลยสินะ! นักพรตพิการที่เจ้าพูดถึงนั่นน่ะ มันก็แค่ ‘เตาหลอม’ ใบหนึ่งเท่านั้น! เป็นเพียงร่างเนื้อที่ให้ ‘ตราสายฟ้ารัตนการ’ อาศัยอยู่เท่านั้น!”
จากคำอธิบายของเสียงชรา ลูเยี่ยถึงได้เข้าใจความจริง สุสานเหล่านั้นที่กระจายตัวอยู่ในเขตหวงห้ามลึกลับที่หกล้วนมีความแปลกประหลาด หลายคนมองว่าสุสานเหล่านั้นเป็นสถานที่แห่งโอกาส และมองสมบัติฝังร่วมสุสานเหล่านั้นเป็นโชคลาภ ทว่าไม่ว่าใครก็ตามหากได้รับสมบัติฝังร่วมสุสาน ก็จะถูกสิ่งเหล่านั้นมองว่าเป็น ‘เตาหลอม’ และต้องแบกรับบ่วงกรรมที่เกี่ยวข้องกับสุสานแห่งนั้น ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ ภายใต้ผลกระทบของสมบัติฝังร่วมสุสาน ‘เตาหลอม’ เหล่านั้นเกือบทั้งหมดจะกลายเป็นหุ่นเชิดของเจ้าของสุสานไปในที่สุด!
นักพรตพิการคือตัวอย่างชั้นดี เขาเคยได้รับตราสายฟ้ารัตนการจากสุสานใหญ่แห่งหนึ่งด้วยความบังเอิญ ทว่าด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องแบกรับบ่วงกรรม และถูกตราสายฟ้ารัตนการอาศัยอยู่ในจิตเทวะ! เป็นทั้งเตาหลอมและเป็นทั้งหุ่นเชิด!
เมื่อเข้าใจเรื่องเหล่านี้ ลูเยี่ยถึงกับสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง นึกถึงประสบการณ์ที่เนินจักรพรรดิเบญจธาตุ หากตนเองกลายเป็นผู้พิทักษ์วิถีของวิหารจักรพรรดิเบญจธาตุ
