บทที่ 290 สมบัติล้ำค่าในสายตาพี่สาวตัณหากลับ
ดินแดนแห่งรังสรรค์วิถี ลูเยี่ยนั่งขัดสมาธิ กำลังวิเคราะห์ความลึกซึ้งของมหาวิถีต่างๆ ที่อยู่ในร่างของตน ทุกครั้งที่เขาวิเคราะห์แก่นแท้ของมหาวิถีได้หนึ่งสาย มันก็จะกลายเป็น ‘อาหาร’ แล้วหลอมรวมเข้าไปในเจตจำนงดาบชิงซวี่
‘อาหาร’ ที่ถูกกลืนกินและหลอมรวมมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ รูปลักษณ์ของเจตจำนงดาบชิงซวี่ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป
“เมื่อเทียบกับมหาวิถีชั้นยอดเหล่านั้น การสืบทอดที่เก็บรวบรวมได้จากเมืองหลวงต้าเฉียนเหล่านี้ เป็นเพียงวิถีเล็ก ๆ เท่านั้น วิถีเล็ก ๆ เหลานี้แม้จะมีความมหัศจรรย์ แต่คุณภาพก็ยังต่ำเกินไป”
ลูเยี่ยบังเกิดความตระหนักรู้มากมายในใจ มหาวิถีที่เขาได้รับมาก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็น ‘วิถีแห่งสายฟ้ารัตติกาล’ ‘วิถีแห่งการเกิดดับ’ ‘แก่นแท้แสงวายุ’ ‘มหาวิถีซิงจื่อ’ ‘มหาวิถีแห่งโลหิตเร้น’ ‘มหาวิถีแห่งหมื่นลักษณ์’ ‘มหาวิถีแห่งเสวียนหมิง’… ทั้งหมดล้วนนับว่าเป็นมหาวิถีขั้นสูงสุด รวมถึง ‘มหาวิถีคลื่นสมุทร’ ‘มหาวิถีเร้นลับดับสูญ’ ที่เป็นแปดมหาวิถีที่ได้รับจากบันไดหินวิหารจักรพรรดิเบญจธาตุก็เช่นเดียวกัน
มหาวิถีขั้นสูงสุดเหลานี้เปรียบเสมือนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน วิถีเล็ก ๆ เหล่านั้นก็เป็นเพียงลำธาร สระน้ำ หรือทะเลสาบ แต่ละอย่างมีข้อจำกัดของตัวเอง ย่อมไม่อาจเทียบกับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ได้เลย สิ่งนี้สามารถเห็นได้จากการยกระดับคุ
