ป้ายไรตัวอักษรสีดำและสีขาวค่อยๆ หลอมรวมเข้าด้วยกันกลายเป็นป้ายหยกแผ่นหนึ่ง ป้ายหยกนั้นขาวนวลประดุจหิมะ ปรากฏภาพแผนที่ลึกลับที่วาดโครงร่างด้วยน้ำหมึกสีดำ แผนที่ลึกลับนั้นดูเหมือนจะมีขนาดเพียงฝ่ามือ ทว่ากลับมีความชัดเจนยิ่งนัก มีการระบุชื่อสถานที่ เส้นทางและเขตหวงห้ามต่างๆ ไว้ได้อย่างครบถ้วน
“เขตหวงห้ามลึกลับที่หา ดินแดนเซียนร่วงหล่น…”
ลูเยียสั่นสะท้านในใจ เขามองออกว่าสิ่งที่ถูกวาดอยู่บนแผนที่ลึกลับนี้ก็คือเส้นทางที่มุ่งหน้าไปสู่ ‘ดินแดนเซียนร่วงหล่น’ ในเขตหวงห้ามลึกลับที่หา พื้นที่ที่เส้นทางนี้ผ่านไปล้วนถูกระบุไว้ได้อย่างชัดเจน มีทั้งเขตหวงห้ามที่ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ เช่น ‘เทือกเขาเสวียนเฟิง’, ‘แม่น้ำสองภพ’, ‘สระสายฟ้าน้อย’ และอื่นๆ
มากมาย เส้นทางบนแผนที่จะค่อยหลบเลี่ยงเขตหวงห้ามเหล่านี้ เส้นทางคดเคี้ยวตลอดทางจนในที่สุดก็มุ่งสู่ ‘ดินแดนเซียนร่วงหล่น’
ที่ด้านล่างของแผนที่ลึกลับปรากฏข้อความหนึ่งบรรทัดที่เขียนโดยท่านอารองลูซิงอีว่า “ผู้ที่สามารถเปิดป้ายหยกได้มีเพียงพวกเจ้าลูกกระต่ายสองคนเท่านั้นคือ ลูเฉียวและลูเยีย ไม่ว่าใครที่ได้รับป้ายหยกนี้ไป หากยังไม่อาจไขความลับของที่ดินบรรพบุรุษตระกูลลูได้สำเร็จ จงอย่ามาเป็นอันขาด!”
ลูเยียเลิกคิ้วขึ้น
ลายมือและเนื้อหานี้เป็นสิ่งที่ท่านอารองเขียนออกมาได้
หรือว่าท่านอารองจะล่วงรู้ความลับที่แท้จริงในที่ดินบรรพบุรุษมาตั้งนานแล้ว?
มิเช่นนั้นเหตุใดจึงต
