ณ ยอดเทือกเขาพันมังกรทุกหนแห่งเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างที่พังทลาย ภาพที่เห็นเป็นความเสียหายอย่างหนัก
เมื่อได้ยินคำพูดของลูเยีย เชียงอวินเฮอรู้สึกเหมือนได้รับการกระตุ้นอย่างรุนแรง เขาระเบิดโทสะออกมาว่า
“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าไม่กล้า?”
ตุม!
ร่างที่สะบักสะบอมโชกเลือดของเขาพลันปะทุแสงวิถีที่น่าสะพรึงกลัวราวกับกำลังเผาไหม้ตนเอง
ลูเยียหรี่ตาลงเล็กน้อย เตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มกำลัง
แต่ในชั่วขณะต่อมาร่างของเชียงอวินเฮอก็โงนเงนแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นด้วยเสียงดังตุบ
พลังลมปราณที่เคยลุกโชนมอดดับลงทันที และพลังชีวิตทั้งหมดของเขากำลังหมดไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาเริ่มพร่ามัวไร้แสง
“บัดซบ! ทำให้ข้าตกใจเสียหมด!”
ลูเยียอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเบาๆ
ก่อนหน้านี้เขาถูกทำให้ตกใจจริงๆ และเตรียมตัวที่จะต่อสู้สุดชีวิตแล้ว แต่ใครจะไปคาดคิดว่าตาเฒ่านี่แค่แสร้งทำขู่ไปอย่างนั้นเอง!
ลูเยียไม่ลังเลแม้แต่น้อยเรียกดาบบินออกมาและฟันหัวเชียงอวินเฮอจากระยะไกลในทันที
“ดูเหมือนว่าพานกุยเฟยผู้นั้นจะต้องอยู่ที่สระโลหิตมังกรเพลิงแน่นอน”
ลูเยียนึกในใจ อ๋องฟูไห่เคยกล่าวไว้ว่าหลังเขาของเทือกเขาพันมังกรมีเขตต้องห้าม ที่นั่นมีสระโลหิตมังกรเพลิงซึ่งรวบรวมปราณโชคชะตาแห่งแผ่นดินและปราณบริสุทธิ์ชีพจรมังกรที่แท้จริงเอาไว้!
วันนี้เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่ขนาดนี้และตนเองก็ได้บุกขึ้นมาถึงยอดเทือกเขาพันมังกรแล้ว แต่กลับไม่เห็นพ
