ดาวสังหารผิดแผกไป
“เจ้าหมายความว่า แค่ฝึกเคล็ดวิชานิพพานสี่กำเนิดก็สงสัยแล้วหรือ?”
เยี่ยจ้านเลิกคิ้วถาม แม้ที่นี่คือมหาพิภพจิตจร
แต่เขาก็ต้องไตรตรองว่าฝ่ายตรงขามมีเจตนาแอบแฝงหรือไม่
ถูกกดขี่มาหลายปี ทุกวันนี้เขาใช้เวลากว่าครึ่งอยู่ในมหาพิภพจิตจร
ได้ยินเรื่องราวของผู้คนมากมาย เขาไม่เหมือนตอนแรกอีกแล้ว ความคิดก็ไม่เรียบง่ายเช่นเดิม
ทานเหยียนมองออกว่าเขาระแวง จึงกล่าวว่า
“ข่าวที่ข้าได้รับก็แค่สงสัยเท่านั้น ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าจากเขาฟ้าร่วงไปไม่ได้”
“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ้าไม่สบายใจ เพียงแต่คิดว่าแม้เผ่าเยี่ยจะล่มสลาย”
“แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเหลือเพียงพวกเจ้าสองคนเท่านั้น อาจจะยังมีคนของเผ่าเยี่ยอยู่ในมหาพิภพนิลเหลืองก็ได้”
“ตอนนี้ข้ากลับถึงมหาพิภพนิลเหลืองแล้ว รับใช้งานให้มรรคาจารย์”
“หากเจ้ายินดี ข้ายินดีช่วยตามหาเชื้อสายเผ่าเยี่ยให้เจ้า แล้วพาพวกเขามาโลกคุนหลุนพร้อมเผ่าเหยียน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เยี่ยจ้านก็รู้สึกสะเทือนใจ
ในใจเขาก็ยังมีความหวังเล็กๆ คิดว่าคนในเผ่าเยี่ยไม่น่าจะรอดออกมาได้
แค่เขากับน้องสาว เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสตามหาเท่านั้น
แต่กับเผ่าเหยียนเขาไม่อาจเชื่อถือได้ ทั้งสองเผ่าไม่ได้มีความแค้นอะไร
เพียงแต่ในช่วงที่เผ่าเยี่ยตกต่ำ ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาไม่เชื่อใจตระกูลใหญ่ใดๆ
แต่เมื่อคิดอีกมุม อีกฝ่ายในตอนนี้ก็ถือว่าร่วมอุดมการณ์เดียวกัน
ไม่น่าจะมีเหตุให้ทำร้ายกัน อี
