ายกลสังหารนี้เป็นรองเพียงค่ายกลปกป้องภูเขาของสำนักศึกษาต้าเฉียนเพียงพอที่จะกำจัดผู้ที่อยู่ในขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างง่ายดาย
“ท่านรองเจ้าสำนักเรื่องราวยังมิถูกสืบสวนให้กระจ่างแจ้งการใช้ ‘ค่ายกลแปดทิศสี่บรรพต’ เช่นนี้จะดูไม่เหมาะสมไปหน่อยหรือ?”
ใครบางคนอดมิได้ที่จะเอ่ยทักท้วง
“มีอะไรที่ไม่เหมาะสมหรือ?”
ซุนจื่อโหยวสีหน้ามิสบอารมณ์กล่าวเสียงเย็นว่า “คนชั่วผู้นี้บุกรุกเขาสํานักศึกษาสังหารผู้อาวุโสสวีเยียนอวินอย่างโหดเหี้ยมไร้ซึ่งมโนธรรมสํานึกเหตุใดเจ้ายังกล้าแก้ตัวแทนเขาอีก?”
ทันใดนั้นบุคคลผู้นั้นก็เงียบกริบเหมือนจักจั่นในฤดูหนาว
ข้ามีความเห็นที่แตกต่าง!
ในตอนนี้เองหลี่เหิงชวนผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสกล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าต่อสู้กับลูเยียเขามีโอกาสที่จะสังหารข้าแต่สุดท้ายเขากลับเมตตาปราณี”
“ข้าคิดว่าสมควรที่จะสืบสวนเรื่องราวจากต้นจนจบให้กระจ่างเสียก่อนแล้วค่อยลงโทษลูเยียก็ยังไม่สาย!”
ผู้คนต่างตกตะลึงและสงสัย ลูเยียมีจิตใจเมตตาถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
ซุนจื่อโหยวส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ยังมืออะไรกันในสายตาข้าเจ้าเด็กนั่นมันเพียงแต่อยากจะหนีเอาตัวรอดจนมิกล้าเสียเวลาจึงทำให้เจ้าโชคดีรอดชีวิตกลับมาได้ต่างหาก”
กล่าวจบเขาโบกมือ “ใครก็ได้! พาผู้อาวุโสหลี่ไปรักษาเสียอาการของเขาหนักหนานักมิอาจรอช้าได้!”
เขาไม่เปิดโอกาสให้หลี่เหิงชวนได้กล่าวสิ่งใดต่อก็ถูกคนคุมตัวออกไปทันที
ครืน
ค่ายกลแปดทิศสี่บรร
