บหน้าที่งดงามยวนตาหยาดเยิ้มเขาจำได้ในแวบแรกว่านี่คือประมุขเผ่าปีศาจชิงชิวที่มีนามว่า ‘ชิงชิวเหยาเยว’
“เผ่าปีศาจปีฟางหรือ? ข้าไม่รู้จัก”
บรรพชนเหวินอวินส่ายหน้า
เพียงแค่การส่ายหน้าเล็กน้อยเช่นนั้นก็ทำให้โซ่ตรวนบนร่างเขาส่งเสียงกระทบกันครืนครืน
เห็นได้ชัดว่าร่างผอมซูบของเขาถูกโซ่สีดำแข็งทะลุตรึงไว้เป็นชั้นๆทั้งภายในและภายนอกร่างกายบนโซ่ขนาดเท่าหัวแม่มือนั้นเต็มไปด้วยคราบเลือดที่ชวนให้แสบตาบรรพชนเหวินอวินส่งเสียงครางในลำคอใบหน้าเต็มไปด้วยความทรมาน “พวกเจ้าจะทรมานข้าไปถึงเมื่อใด? เหตุใดไม่สังหารข้าให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเสีย?”
เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นนับตั้งแต่ถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินแห่งนี้เขาต้องเผชิญกับทัณฑ์ทรมานนานัปการถูกทรมานจนมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตายไปเสียยังจะดีกว่า
“หากไม่รู้จักเจ้าแล้วเหตุใดพวกเขาจึงต้องมาช่วยเจ้าโดยไร้สาเหตุ?”
ที่ด้านนอกคุกแววตาของชิงชิวเหยาเยวเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ทว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วถึงแม้ว่านักเซียนฮ่องเต้จะมาด้วยตัวเขาก็ช่วยเจ้าออกไปไม่ได้หรอก!”
กล่าวจบนางก็หมุนตัวจากไป
เบื้องหลังในคุกใต้ดินที่มืดมิดนั้นได้ยินเสียงตะโกนอย่างปวดร้าวของบรรพชนเหวินอวิน
“เจ้าอย่าเพิ่งไป! หวานเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าขังนางที่ใดกันแน่? ข้าอยากพบนางข้าอยากพบนาง!”
ตั้งแตต้นจนจบชิงชิวเหยาเยวไม่เคยสนใจเลย
ทันทีที่เดินออกจากคุกใต้ดินก็มีคนรีบร้อนมารายงานว่า
“เรียน
