บรรดาผู้อาวุโสเผ่าปีศาจปี้ฟางคนอื่น ๆ ก็รีบกล่าวสนับสนุนคะยั้นคะยอให้ลู่เยี่ยรับไว้
ลู่เยี่ยอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นนวดขมับ ความเข้าใจผิดนี้เริ่มจะเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับเสียแล้ว
“ไม่ได้ ข้ามีหลักการของข้า ทุกท่านปฏิบัติต่อข้าด้วยความจริงใจ ข้าจะโลภในสมบัติล้ำค่าเผ่าปีศาจปี้ฟางของพวกท่านได้อย่างไร?”
สุดท้าย ลู่เยี่ยก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
ในเมื่อความเข้าใจผิดไม่สามารถอธิบายให้กระจ่างได้ เช่นนั้นก็จงเผชิญหน้าด้วยความจริงใจอย่างสง่างาม
สิ่งที่ควรปฏิเสธก็ต้องปฏิเสธ
เพื่อไม่ให้ติดบุญคุณคนมากเกินไป
หากเขาต้องการใช้ความเข้าใจผิดเหล่านี้เพื่อหวังผลประโยชน์อะไร เขาคงใช้จงหลี่ซีไปหาผลประโยชน์จากมหาปุโรหิตอี้เทียนไปนานแล้ว
จะต้องรอถึงตอนนี้ทำไมกัน?
เหนือสิ่งอื่นใด ลู่เยี่ยดูแคลนการกระทำเช่นนั้น
ยึดมั่นในจิตใจที่ซื่อตรง แสงสว่างจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์
บรรดาบรรพจารย์ทั้งหลายเคยกล่าวไว้ว่า บนเส้นทางการฝึกฝนนั้น สิ่งที่พึงระวังที่สุดคือการเล่นเล่ห์เพทุบาย
ดูเหมือนว่าจะเป็นทางลัด แต่สุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นมหาภัยพิบัติที่คุกคามจิตใจ!
เมื่อเห็นเช่นนี้ บรรพชนหลิงเจินและคนอื่น ๆ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งใจ
