ทว่าท่ามกลางฝูงชน มีเพียงบรรพชนซิงหลินที่มีสีหน้าซับซ้อนที่สุด
จวบจนขณะนี้ เขายังรู้สึกราวกับกำลังฝันไป รู้สึกเหมือนว่าตนไม่รู้จักลู่เยี่ยผู้นี้เลยสักนิด
เขาไม่อาจมองลู่เยี่ยเป็นเพียง ‘คนรุ่นหลัง’ ของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ได้อีกต่อไป
คนรุ่นหลังเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะหยิ่งผยองหรือยโสโอหังเพียงใด… ตัวเขาเองจะมีคุณสมบัติอันใดไปตักเตือนสั่งสอนได้อีก?
บรรพชนซิงหลินถอนหายใจในใจ
คนแก่แล้ว สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือการคิดเองเออเองว่ากำลังทำเพื่อเขา
เมื่อนึกย้อนกลับไป ตนเองเพิ่งจะทำความผิดพลาดเช่นนั้นลงไปจริง ๆ!
โชคดีที่ลู่เยี่ยใจกว้าง ไม่เคยถือสาตน มิเช่นนั้น…
บรรพชนซิงหลินถอนหายใจยาว ดื่มสุราใจอกจนหมด พลางหัวเราะเยาะเย้ยในความเบาปัญญาของตนเอง
ในขณะที่ลู่เยี่ยยามนี้ เพียงอยากจะหาสถานที่อันเงียบสงบ เพื่อเร่งตรวจสอบดูว่าเกิดความเปลี่ยนแปลงอันใดขึ้นกับผังดาบเก้าคุมขังกันแน่