จากนั้นเติงเทียนก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นับว่าโชคดีที่ท่านใต้เท้าลู่มีจิตใจเมตตาและใจคอกว้างขวาง ถ้าเปลี่ยนเป็นคนใจแคบอย่างข้า ป่านนี้เจ้าคงตายตกไปนานแล้ว”
ลู่เยี่ยยิ้มพร้อมชี้ไปที่กล่องหยกสีดำ “ครั้งนี้เผ่าของพวกเจ้าช่วยข้ามาอย่างมาก ข้าจะขอยืมดอกไม้มาถวายพระ มอบสิ่งนี้ให้แก่พวกเจ้าเพื่อแสดงความขอบคุณ”
พวกผู้อาวุโสเผ่าปีศาจปี้ฟางที่นั่งอยู่ในที่นั้นต่างนั่งไม่ติดที่ทันที พลางโบกมือปฏิเสธพัลวัน
“ท่านใต้เท้าลู่ ไม่ได้เด็ดขาด!”
“พวกเราได้รับใช้ท่านใต้เท้าก็นับเป็นเกียรติอย่างใหญ่หลวงแล้ว ท่านใต้เท้าไม่จำเป็นต้องเกรงใจถึงเพียงนี้!”
“ใช่แล้ว การกระทำเช่นนี้ของท่านใต้เท้าทำให้พวกเราละอายใจยิ่งนัก!”
เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของพวกเขา บรรพชนซิงหลินแทบจะพ่นสุราที่กำลังดื่มออกมา
แต่คราวนี้ ลู่เยี่ยกลับยืนกรานอย่างแน่วแน่ว่า “การให้ของต่างตอบแทนกันเป็นมารยาท หากพวกท่านจริงใจต่อข้าลู่ผู้นี้ ก็จงรับมันไว้เสีย”
“นี่มัน…”
ทุกคนต่างมองหน้ากันอย่างปรึกษาหารือ
