“หากมีการสมรู้ร่วมคิด ก็ลงโทษแทนสวรรค์! คืนความสงบสุขให้แก่ใต้หล้า!”
คำพูดนี้ก้องกังวานไปทั่ว ผู้คนต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วยในใจไม่หยุด
มีเพียงคนจากสำนักเต๋าหลิงซูที่โศกเศร้าและโกรธแค้น ใบหน้าแต่ละคนมืดครึ้มถึงขีดสุด มีผู้ใดมองไม่ออกบ้างว่านี่คือการปฏิบัติกับพวกเขาประดุจนักโทษอุกฉกรรจ์?
“ตกลงตามนั้น”
มู่เทียนเย่พยักหน้า “ข้าขอประกาศไว้ตรงนี้ ไม่ว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับผู้ใด ข้ามู่เทียนเย่จะไม่ทุ่มเททุ่งสิ่งเพื่อสืบให้กระจ่างถึงที่สุด!”
เขาคือเจ้าสำนักสำนักดาบพันราตรี ปกติทำหน้าที่การสังหารปีศาจกำจัดมาร มีชื่อเสียงและความน่าเคารพอย่างสูงในวงการฝึกฝนทั่วทั้งต้าเฉียน
เมื่อมีการประลองเดิมพันชีวิต ทุกคนต่างลงความเห็นให้เขาเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์ นั่นย่อมเป็นเครื่องยืนยันในบารมีของเขาได้ดีที่สุด
เมื่อมู่เทียนเย่เอ่ยปาก สำนักใหญ่อื่น ๆ ต่างก็ทยอยกันออกมาสนับสนุนอย่างพร้อมเพรียง
แต่แล้วลู่เยี่ยก็กล่าวเสริมว่า “นอกจากนี้ ข้าขอเสนอให้เริ่มสืบสวนจากพานอวิ๋นจ้ง คนผู้นี้มิเพียงเป็นผู้อาวุโสสำนักเต๋าหลิงซู ทว่าเขายังเป็นคนของตระกูลพานแห่งชางโจวอีกด้วย…”
