บทที่ 207 เปิดเผยความจริง
ม้วนภาพนั้นดำสนิทดุจน้ำหมึก ทว่ากลับปรากฏร่องรอยเลือนลางของภาพอาเพศและมหาภัยพิบัติอันเป็นข้อต้องห้ามหลากประการ
สรรพชีวิตจมดิ่งในทะเลแห่งความทุกข์
ฟ้าดินพลิกคว่ำแหลกสลาย…
สายธารแห่งกาลเวลากำลังร่วงโรยและมอดดับ…
ยามที่ม้วนภาพนี้แผ่คลุมลงมา ชายผมสีโลหิตพลันแผดร้องโหยหวนด้วยความตระหนกและโกรธถึงขีดสุด
แต่เพียงชั่วขณะ เสียงนั้นก็เงียบหายไปอย่างกะทันหัน
ม้วนภาพม้วนกลับเข้าหากัน กลายเป็นม้วนคัมภีร์สีดำสนิท ตกลงสู่ใจกลางฝ่ามือของลู่เยี่ย
‘เจ้าเองก็เกลียดพลังของพวกปีศาจกู่พิษเผาใจที่ทำลายสำนักเต๋าเจิ้งชิงเช่นกันหรือ?’
ลู่เยี่ยพึมพำในใจ
นี่คือแผนภาพหมุนเวียนเก้าความตาย
สมบัติล้ำค่าประจำสำนักของสำนักเต๋าเจิ้งชิงแห่งดินแดนหลิงชาง
สามารถกลืนกินและหลอมรวมปราณแห่งความตาย แปรเปลี่ยนให้เป็นพลังชีวิต มีประโยชน์มากมายนับไม่ถ้วน!
เมื่อหนึ่งพันปีก่อน สำนักเต๋าเจิ้งชิงล่มสลายภายใต้การรุกรานของปีศาจกู่พิษเผาใจ
ก่อนหน้านี้ที่สระน้ำในดินแดนลับของหุบเขาสมุนไพรวิญญาณในเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ ลู่เยี่ยได้นำสมบัติล้ำค่าสามชิ้นติดตัวออกมา