ในเวลานั้น ณ ส่วนลึกของราตรีอันมืดมิดดุจน้ำหมึก พร้อมกับเสียงฟ้าร้องต้องห้ามที่ดังก้องกัมปนาท พลันปรากฏเงาร่างราง ๆ ของ ‘วังสวรรค์’ ที่ลึกลับแห่งหนึ่ง!
วังสวรรค์นั้นมีความลึกลับเลือนราง ตั้งตระหง่านอยู่บนที่สูงอันไกลโพ้นเกินเอื้อม รอบด้านห้อมล้อมด้วยดวงดาราสีม่วงอันเจิดจรัสนับไม่ถ้วน
มองไปแวบเดียวก็ราวกับเห็น ‘วังเซียนเก้าสวรรค์’ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้ายามราตรี
ในตอนนั้น ชายชราจากสำนักเต๋าคนนี้ได้พยายามหยั่งรู้ ‘ความลับสวรรค์’ ที่แฝงอยู่ในปรากฏการณ์ประหลาดนี้
ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้เขาต้องสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เพราะพลังบำเพ็ญที่ล้ำลึกถึงของเขากลับไม่สามารถหยั่งรู้ความลับลึกลับใด ๆ ได้เลย
และในตอนนี้ ชายชราจากสำนักเต๋าท่านนี้กลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในกฎเกณฑ์วิถีสวรรค์อีกครั้ง
เหมือนกับครั้งที่แล้วไม่มีผิด
แต่เมื่อเขากำลังจะรับรู้ถึงมัน กลับพบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ราวกับว่าเป็นเพียงภาพหลอนที่ตนเองคิดไปเองเท่านั้น
“เกิดอะไรขึ้น? เป็นเพราะข้าคิดไปเองหรือ?”
ชายชราจากสำนักเต๋านิ่งอึ้งไร้คำพูด
และเหตุการณ์คล้ายกันนี้ได้เกิดขึ้น ณ ชายฝั่งทะเลใต้ที่ไกลโพ้นที่สุดของดินแดนหลิงชาง…
