ชายชราร่างเตี้ยผู้หนึ่งกับชายวัยกลางคนร่างผอมแห้งในอาภรณ์เก่าซ่อมผู้นึ่ง ยืนอยู่บนกำแพงเมืองสนทนากันถึงวิธีการสังหารบรรพชนชิงสง มิหนำซ้ำยังเป็นการวางแผนลับเสียงดังต่อหน้าพวกเขาทั้งหมด!
ทันใดนั้น มีคนหนึ่งก็อดรนทนไม่ไหว “พวกเจ้ามันเป็นตัวอะไร! บังอาจกินดีหมีหัวใจเสือมาหรืออย่างไร จงไปลงนรกซะ!”
เขาคือปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์แห่งตระกูลพาน รูปร่างกำยำล่ำสัน อารมณ์ร้อนดังเปลวเพลิง สิ้นเสียงคำราม เขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เหวี่ยงหมัดไปที่ชายชราร่างเตี้ยคนนั้น
ปัง!
พลังหมัดทั้งหมดซัดลงบนร่างของชายชราร่างเตี้ย แต่ชายชราร่างเตี้ยกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย กระทั่งปล้องยาสูบที่คาบอยู่ที่ริมฝีปากก็ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย
ชายร่างสูงใหญ่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “บัดซบ! ชายชราผู้นี้ทำไมถึง…”
ชายชราผู้นี้ก็คือเหล่าเกา เขายกปล้องสูบยาขึ้นแล้วเคาะเบาๆ หนึ่งที
ปัง!
ชายร่างสูงใหญ่แหลกเหลวเป็นเนื้อบดกระดูกกลายเป็นเถ้าถ่าน ร่างทั้งร่างสลายหายไปในพริบตา หนึ่งในปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์ได้สิ้นลมลงไปเช่นนี้เอง
ที่ห่างไกลออกไป บรรพชนชิงสงและคนอื่นๆ ต่างสั่นสะท้านในใจ สีหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมขึ้น
“พวกเจ้าเป็นคนของตระกูลลู่?” บรรพชนชิงสงเอ่ยถามเสียงทุ่มต่ำ
เหล่าเกายิ้มกว้างพลางตอบ “พูดเช่นนั้นก็ไม่ถูกอย่างมาก ก็เป็นเพียงบ่าวรับใช้ของตระกูลลู่เท่านั้น”
บ่าวรับใช้? บรรพชนชิงสงรู้สึกหนังตากระตุก “ท่านล้อเล่นแล้วกระมั
