บทที่ 195 ราชาปีศาจนกยูง
ในความมืดมิดอันไกลโพ้น ขุนเขาและสายน้ำสั่นสะเทือน
พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวที่ยากจะพรรณนา แผ่ซ่านมาดุจกระแสน้ำเชี่ยวกราก
เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน ทำให้แก้วหูของทุกคนปวดแปลบและจิตใจสั่นสะท้าน
ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน แหงนหน้ามองไป
จึงเห็นว่าในความมืดที่ไกลสุดลูกหูลูกตา มีแสงศักดิ์สิทธิ์ห้าสีพวยพุ่งขึ้นมา สว่างไสวงดงาม ส่องสว่างท้องฟ้ายามค่ำคืนในบริเวณนั้น เจิดจ้าสวยงามตระการตา
ในความมืดราง ๆ นั้น ปรากฏเงาของนกยูงตัวหนึ่ง สูงราวกับภูเขาพันจั้ง ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีกาล ขนทั่วร่างกางออกเป็นรูปพัด แสงศักดิ์สิทธิ์อันงดงามสาดส่องไปทุกทิศทาง
ปีศาจนกยูงตัวนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก แม้จะห่างกันมากมายมหาศาล แต่รัศมีความดุร้ายของมันยังคงแผ่ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน กวาดไปทั่วทุกสารทิศ
ในบริเวณต่าง ๆ ของความมืดมิดนั้น มีสรรพชีวิตกระจายอยู่มากมายนับไม่ถ้วน ทุกชีวิตต่างตกใจกลัว ตัวสั่นงันงก
นี่คือเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ ผู้ที่กล้าปลดปล่อยพลังอำนาจอันร้ายกาจเช่นนี้โดยไม่เกรงกลัว ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
“บัดซบ นั่นมันราชาปีศาจนกยูง เฒ่าสารเลวตัวนั้น!”
