“ท่าน ‘ผู้อาวุโส’ น้อยขอบเขตตำหนักวิญญาณ ข้าได้ลงมือไปแล้ว เหตุใดยังไม่เห็นเจ้าแก้ไข?”
เสียงของราชาปีศาจนกยูงดังขึ้นอีกครั้ง “แท้จริงแล้วเป็นเพียงการเสแสร้ง หรือว่าดวงตาของมหาปุโรหิตอี้เทียนบอดจริง ๆ กันแน่?”
เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและท่าทีเย้ยหยัน
ทุกคนต่างส่งสายตามองไปที่ลู่เยี่ยโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ลู่เยี่ยรู้สึกหมดคำพูด
อยู่ๆ ก็ถูกพุ่งเป้าโจมตีโดยไม่มีสาเหตุ ราชาปีศาจนกยูงนี่สมองมีปัญหาหรือไร?
ตูม!
แสงศักดิ์สิทธิ์ห้าสีพลุ่งพล่าน บดบังท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ ปลดปล่อยพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดกลัว
ลู่เยี่ยเข้าใจดี เขาไม่สามารถลังเลได้อีกต่อไป
แต่ในขณะที่เขากำลังจะลงมือ อีกาหัวขาวก็พลันกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า “าไก่เหตุใดต้องใช้มีดฆ่าวัว สัตว์เดรัจฉานเฒ่า ท่านปู่จะจัดการกับเจ้าเอง!”
มันเอื้อมมือไปแตะถุงผ้าเล็ก ๆ ที่สะพายอยู่เบา ๆ
แสงศักดิ์สิทธิ์สีเงินที่ดูราวกับความฝันพุ่งออกมาจากถุงผ้าใบเล็ก ๆ นั้น
กลายเป็นหอกยาวเปล่งประกายสีเงินวาววับ
