น
‘บัดซบ! รีบร้อนขนาดนี้เลยหรือ?’ อวี๋เส้าหนานสบถในใจแล้วกัดฟันลงมืออย่างเหี้ยมโหด ‘พวกนี้ต้องมาแย่งกับข้า ต้องถูกลงโทษ รอหาโอกาสเหมาะๆ ข้าจะสั่งสอนพวกเขาให้สาสม!’
จงหลี่ซีโกรธเคืองในใจ ดวงตาหงส์ส่องประกายราวกับสายฟ้า และนางก็เข้าโจมตีเช่นกัน
“พวกเจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไร?” เชียงหลิวเฟิงตกใจมาก รู้สึกอึดอัดจนแทบจะกระอักเลือด พยายามหลบหลีกสุดความสามารถ
สถานการณ์ที่แห่งนั้นก็วุ่นวายเหมือนหม้อต้มโจ๊กเดือดพล่าน อีกาหัวขาว เติงเทียน และคนอื่นต่างมองดูด้วยความตะลึงงัน
เพื่อจะเอาใจลู่เยี่ย พวกคนเหล่านี้ช่างทุ่มเทเกินไปแล้วกระมัง? พวกเขามองเห็นว่าลาสีดำก็ไม่อาจรอดพ้น ได้รับผลกระทบกลายเป็นเป้าหมายของผู้พิทักษ์ทั้งสามคน!
ลู่เยี่ยนวดคิ้วตัวเอง ข้ายังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไรเลย เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้?
“ท่านผู้อาวุโส ข้าผิดไปแล้ว!” ทันใดนั้นเชียงหลิวเฟิงก็ไม่ดิ้นรนต่อต้านอีกต่อไป เขาทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจ สำนึกผิดว่า “ผู้น้อยยอมตายในมือของท่านผู้อาวุโสเพื่อชดใช้ความผิดของตัวเอง!”
จงหลี่ซีและคนอื่นๆ จำต้องหยุดการกระทำ พวกเขาบ่นอยู่ในใจว่า เชียงหลิวเฟิงผู้นี้ช่างไร้กระดูกสันหลังเสียจริง เหตุใดถึงไม่ต่อสู้จนถึงที่สุดเล่า? ทำให้พวกเขาพลาดโอกาสสร้างผลงานไปเสียแล้ว!
“ข้าผิดไปแล้วเช่นกัน!” ลาสีดำร้องครวญครางอย่างเศร้าโศก คุกเข่าทั้งสี่ขาอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต
