ด่นเหนือคนธรรมดาทั่วไปอย่างแท้จริง
หากไม่ได้เห็นกับตาตนเอง ใครเล่าจะกล้าเชื่อว่านี่คือเด็กหนุ่มที่มาจากเมืองเล็กๆ อันห่างไกล?
น่าเสียดายที่พลังบำเพ็ญของเขานั้นอ่อนแอเกินไป ฐานะและภูมิหลังก็ต่ำต้อยเกินไปด้วย
ถึงแม้อาจูจะไม่ได้ใส่ใจ แต่ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณก็ยังสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่า ความเคารพที่พวกทายาทปีศาจมีต่อลู่เยี่ยนั้น เป็นเพียงความเคารพตามมารยาทเท่านั้น ส่วนในใจลึกๆ พวกเขาคิดอย่างไรก็ไม่อาจล่วงรู้ได้
ท้ายที่สุดแล้วในวงการฝึกฝน ทุกสิ่งล้วนต้องอาศัยพละกำลังเป็นเครื่องตัดสิน และภูมิหลังทางสถานะก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของความสามารถ
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณรู้ดี ไม่ว่าจะเป็นตัวเองหรือลู่เยี่ย ล้วนเป็นเพียง ‘ตัวประกอบ’ ในงานเลี้ยงครั้งนี้ หากไม่มีอาจู พวกทายาทปีศาจเหล่านี้ก็คงไม่มีแม้แต่จะเหลือบมองพวกเขาสองสักแวบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมาร่วมโต๊ะด้วยซ้ำ
ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณอดรู้สึกเย้ยหยันตัวเองไม่ได้ มีเพียงผู้ที่มีสถานะและตำแหน่งต่ำต้อยเท่านั้นที่จะใส่ใจเรื่องเหล่านี้มากที่สุดใช่หรือไม่?
“ศิษย์น้องลู่ ทำไมอาจูคนนั้นถึงเรียกท่านว่าท่านใต้เท้าล่ะ?”
“ใช่แล้ว มันช่างอัศจรรย์มาก เจ้ามีเรื่องอะไรปิดบังพวกเราอีกมากแค่ไหนกัน?”
เมื่อลู่เยี่ยถือเหยือกสุรามาดื่มกับศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก เขาก็ถูกรุมล้อมสอบถามเรื่องเหล่านี้ทันที
อย่างไรก็ตาม พวกเขาลล้วนใช้การส่งเสียงกระแสจิต
ลู่เยี่ยตอบตามตรงว
