ฉือเชียวตระหนักถึงความไม่ชอบมาพากล เขาจึงรีบหยิบป้ายของสำนักออกมาทันที กำลังจะส่งข่าวไปยังคนอื่นๆ
ทันใดนั้น ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำผู้นั้นก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา
“ไม่ต้องกลัว เจ้าทำต่อไปเถอะ บอกให้คนอื่นมารวมตัวกันที่นี่”
ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “คุณชายผู้นี้มีเรื่องดีอย่างยิ่งที่จะให้พวกเจ้าทำ!”
ฉือเชียวประสานมือคารวะ “พวกเรามาจากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ ไม่มีความแค้นใดกับท่าน ขอความกรุณาช่วยอำนวยความสะดวกด้วย อย่าได้สร้างความลำบากให้พวกเราเลย”
ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำกล่าวอย่างจนใจ “มันเป็นเรื่องดีจริงๆ เจ้าอย่าได้เข้าใจข้าผิด มิฉะนั้นหากข้าโกรธขึ้นมา…”
ลาสีดำค่อยๆ เข้ามาใกล้จากความเงียบสงัด แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ประมุขน้อยของข้า เมื่อโกรธขึ้นมาพวกเจ้าทั้งหมดจะไม่รอดชีวิต”
ดวงตาของลาสีดำเต็มไปด้วยความเก่าแก่และลุ่มลึก เมื่อสบเข้ากับสายตาของมัน ฉือเชียวพลันรู้สึกถึงพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขต!
อย่างไรก็ตาม ฉือเชียวไม่ได้ถอยหนี เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“พวกท่านต้องการทำอะไรกันแน่ โปรดบอกให้ชัดเจน หากพวกเราสามารถช่วยเหลือได้จริงๆ ย่อมไม่ปฏิเสธ”
ชายหนุ่มอาภรณ์สีดำยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าเรียกคนของเจ้ามา แล้วตามข้าไป เมื่อถึงที่แล้วพวกเจ้าก็จะรู้เอง”
ลาสีดำกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ต้องรีบเร่งเวลาหน่อย หากให้ข้าลงมือข้าจะทำอย่างรุนแรง”
สีหน้าของฉือเชียวเปลี่ยนแปลงไ
