“ท่านประมุขตระกูลและหลิงชิวไม่ได้มองลู่เยี่ยผิดไปเลย เขาสมควรได้รับความสำคัญจากตระกูลเซี่ยของพวกเราจริง ๆ!”
ผู้อาวุโสทั้งหลายของตระกูลเซี่ยมีความประทับใจต่อลู่เยี่ยเปลี่ยนแปลงไปอีกขั้น
“พวกเราควรขอบคุณลู่เยี่ยที่ปรานีไว้ชีวิตใช่หรือไม่?”
ผู้อาวุโสทั้งหลายจากตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดินอื่น ๆ แอบพูดคุยกัน รู้สึกขอบคุณยิ่งนักที่ลู่เยี่ยไม่ได้ลงมือถึงตาย
มิเช่นนั้น บรรดาบุตรหลานของพวกเขาก็คงหนีไม่พ้นโชคชะตาที่จะถูกทำลายพลังบำเพ็ญ!
เหตุใดลู่เยี่ยจึงปรานีไว้ชีวิต?
สาเหตุไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือ พวกเขาทุกคนต้องยอมรับว่า ลู่เยี่ยได้ปรานีไว้ชีวิตแล้ว!
สำนักเต๋าหลิงซูและราชวงศ์เซี่ยงโกรธจนเกือบคลั่ง เอาแต่ด่าทอคำหยาบคายอย่างต่อเนื่อง
ท่ามกลางบรรยากาศอันอึกทึกนี้ ลู่เยี่ยและบรรดาศิษย์จากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ก็เดินออกมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งลู่เยี่ยที่กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในบริเวณนั้นทันที
ลู่เยี่ยเห็นความตกตะลึง ความสับสน ความอิจฉา และความงุนงง จากสีหน้าของพวกผู้อาวุโสเหล่านั้น
รวมทั้งยังรับรู้ถึงความเคียดแค้นและความเกลียดชัง
เขาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
