คำพูดนั้นสงบนิ่ง หนักแน่นดั่งเหล็กกล้า
ลู่เยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า “ศิษย์ขอน้อมรับคำสั่ง”
ผู้อาวุโสห้าฉือเซียวคือคนของผู้อาวุโสใหญ่มีนิสัยสงบนิ่งและไม่ค่อยพูดมาก
แต่ทุกครั้งในช่วงเวลาสำคัญ เขามักจะสามารถตัดสินใจชี้ขาดได้อย่างเด็ดขาด แสดงให้เห็นถึงท่าทีของสำนักอย่างชัดเจน
สิ่งนี้ทำให้ได้รับความชื่นชอบจากลู่เยี่ย และทำให้ทัศนคติที่มีต่อผู้อาวุโสใหญ่เปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย
แน่นอนว่ ผู้อาวุโสใหญ่กับเจ้าสำนักเป็นเหมือนน้ำกับไฟ
แต่พวกเขาทั้งสองต่างก็มีจุดยืนที่ไม่สามารถก้าวละเมิดได้!
นี่ทำให้ลู่เยี่ยยิ่งมั่นใจว่าคืนนั้นที่เซี่ยงชิงโจวลอบสังหารเขา จะต้องเกี่ยวข้องกับบรรพชนหลินชวนอย่างแน่นอน
“ฉือเซียว ส่งตัวลู่เยี่ยออกมา แล้วเรื่องครั้งนี้ก็จบกันไป”
ทันใดนั้น เซี่ยงป๋อฉวีจากราชวงศ์เซี่ยงก็เอ่ยปาก “ไม่เช่นนั้น อย่าโทษว่าพวกเราไม่ให้เกียรติสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ของเจ้า!”
คำพูดนั้นแฝงไปด้วยเจตนาสังหาร
“ยอมแพ้ไม่เป็น ถึงกับยอมเหยียบย่ำกฎเกณฑ์เพื่อจะลงมือรึ?”
สายตาของฉือเซียวเย็นชา
เซี่ยงป๋อฉวีเอ่ยทีละคำอย่างช้า ๆ “หากจะลงมือ เกรงว่าพวกเจ้าคงไม่มีกำลังพอจะปกป้องลู่เยี่ยได้!”
