และพวกเขายังมีโอกาสที่จะออกจากแดนรัตติกาลลึกลับเพื่อไปท่องเที่ยวใน ‘โลกภายนอก’
ชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ชี้นิ้ว
ทันใดนั้น ในความคิดของร่างอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นก็ปรากฏภาพวาดของเด็กหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำ
“ให้สลักภาพของผู้ที่มีตัวตนผู้นี้ลงในหยกบันทึกภาพ และส่งคนนำไปมอบให้แก่เหล่ารุ่นเยาว์ที่ออกไปฝึกฝนภายนอก”
ชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์สั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “บอกพวกเขาว่า หากพบกับท่านผู้นี้ จะต้องแสดงความเคารพอย่างสูงสุด!”
ร่างน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นต่างตกตะลึง ชายหนุ่มอาภรณ์ดำผู้นี้คือใคร เหตุใด ‘มหาปุโรหิตอี้เทียน’ จึงให้ความสำคัญถึงเพียงนี้?
“พวกท่านไม่จำเป็นต้องรู้ว่าท่านผู้นี้คือผู้ใด”
ชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์มีสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
“คนรุ่นเยาว์ของเผ่าใดก็ตาม ที่สามารถเชิญท่านผู้นี้มาเป็นแขกในแดนรัตติกาลลึกลับได้…”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ก็เงียบลง กำลังครุ่นคิดว่าควรให้คำสัญญาเช่นไรดี
ส่วนเงาร่างอันน่าสะพรึงกลัวในที่ห่างไกลต่างเผยสีหน้าครุ่นคิด
