ราวกับว่าทั้งดินแดนลับหุบเขาสมุนไพรวิญญาณเหลือเพียงตัวเขาเพียงผู้เดียว!
ความผิดปกติทั้งหมดนี้ ทำให้ลู่เยี่ยนึกถึงประสบการณ์ที่ถูก ‘จับตามอง’ จากบางสิ่งบางอย่างตอนอยู่ในถ้ำ
และยิ่งทำให้เขาตระหนักถึงความไม่ชอบมาพากล
เขาหยิบเข็มทิศออกมา แต่เห็นว่า ‘ลูกศร’ บนพื้นผิวยังคงชี้ไปยังทิศทางส่วนลึกของเทือกเขา
เจ้าสำนักเวินซิ่วเจวี๋ยเคยกล่าวไว้ว่า ผู้ที่ถือสมบัตินี้ สามารถผ่านเขตหมอกปริศนาอันแปลกประหลาดบางแห่งได้
แม้ว่าจะถูกขังอยู่ ก็สามารถใช้สมบัตินี้เพื่อหาทางรอดได้!
หรือว่า แท้จริงแล้วเขาได้ถูกขังอยู่ใน ‘ความแปลกประหลาดและผิดปกติ’ บางอย่างไปแล้ว?
ไม่ใช่ว่าคนอื่น ๆ ประสบเหตุร้าย แต่มีเพียงเขาคนเดียวที่ ‘หลงทาง’ เท่านั้นหรือ?
ลู่เยี่ยกุมเข็มทิศไว้ในมือ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมาระหว่างสว่างและมืด
หากเป็นไปตามที่เขาคาดเดา ก็หมายความว่าตั้งแต่เขาเดินออกจาก ‘ถ้ำ’ นั้น เขาก็ ‘หลงทาง’ แล้ว
ดูเหมือนว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเดินทางเข้าไปในเทือกเขา แต่ความจริงแล้วติดอยู่ในพลัง ‘แปลกประหลาดและผิดปกติ’ บางอย่าง
คล้ายกับการติดอยู่ในค่ายกลภาพลวงตาที่มองไม่เห็น
