ใช่ ข้ามีม้วนแผนที่ลับที่ไม่สมบูรณ์อยู่ม้วนหนึ่ง ซึ่งมาจากสถานที่แห่งโอกาสในเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่ หากเจ้าสนใจข้าก็มอบให้เจ้าได้”
บรรพชนหลินชวนหยิบม้วนหนังสัตว์ที่เก่าแก่และผุพังออกมา ยิ้มแล้วส่งให้ลูเยี่ย
ลูเยี่ยมองดูม้วนหนังสัตว์นั้น แล้วมองไปที่บรรพชนหลินชวน ความอดทนในใจของเขาก็หมดลงโดยสิ้นเชิง
“ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณท่านบรรพชนมาก”
ลูเยี่ยไม่ได้ปฏิเสธ รับม้วนหนังสัตว์มาแล้วก็หมุนตัวเดินจากไป ขณะที่ในใจก็บ่นพึมพำ ‘เฒ่าสารเลว ให้โอกาสเจ้าแล้วเจ้าไม่รู้จักหวงแหน เช่นนั้นก็อย่าโทษว่าข้าไม่สุภาพเสียละ!’
ขณะที่มองตามเงาร่างของลูเยี่ยที่จากไป สีหน้าของบรรพชนหลินชวนก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม ในห้วงลึกของดวงตาปรากฏแสงสีเลือดอันแปลกประหลาดวาบขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าเด็กน้อย เจ้ากล้าที่จะมาเปิดไพ่กับข้าอย่างนั้นหรือ ดีมาก มีความกล้า!”
บรรพชนหลินชวนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปลายนิ้วไปกรีดเบาๆ ที่หว่างคิ้วของตนเอง ราวกับกำลังถอดเสื้อผ้า เขาค่อยๆ ลอกผิวหนังทั้งตัวออก ใต้ผิวหนังคนของบรรพชนหลินชวน คือร่างของชายผู้หนึ่งที่มีรูปร่างสง่างาม ดวงตาเป็นสีเลือด และระหว่างคิ้วมีรูเลือดที่น่าสยดสยองอันประหลาดอยู่
“น่าเสียดายเจ้าเดาผิดแล้ว บรรพชนหลินชวนในสายตาของเจ้านั้น ทะลวงขอบเขตล้มเหลวไปนานแล้ว”
บุรุษผู้นั้นหัวเราะขึ้น ระหว่างดวงตาและคิ้วเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความอ่อนโยนและเย้ายวนที่ชั่วร้าย
