วียอดขมวดคิ้วไม่ได้ ในขณะที่ลูเยี่ยเล่นกับดาบพิชิตมารในมือ เขากล่าวว่า
“คืนนี้โชคดีที่ดาบบินที่บรรพชนหลินชวนมอบให้เล่มนี้ ได้ช่วยให้ขาสังหารศัตรูตัวฉกาจไปได้!”
เวินซิวเจวียตกตะลึง ดวงตาฉายความเปลี่ยนแปลงไม่หยุด ถอนหายใจพลางกล่าวว่า
“ที่แท้เจ้าก็เดาเรื่องนี้ได้แล้วหรือ”
ลูเยี่ยเอ่ยเสียงเบา “เจ้าสำนักก็คงเดาได้แล้วเช่นกัน แต่ในใจคงยากที่จะยอมรับใช่หรือไม่?”
เวินซิวเจวียพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย
“ข้าคิดไม่ออกเลย ท่านอาจารย์ลุงผู้สร้างคุณูปการมากมายให้กับสำนัก จะกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร…”
ลูเยี่ยกล่าวขึ้นทันใดว่า
“หลังจากที่สังหารเซี่ยงชิงโจวแล้ว ข้าได้สังเกตเห็นอย่างฉับไวว่า มีพลังลมปราณสายหนึ่งซึ่งยากจะสังเกตเห็น วูบหายไปในพริบตา”
“จริงหรือ?” เวินซิวเจวียรู้สึกหนาวเยือกในใจ
ลูเยี่ยกล่าวว่า “ไม่ผิดแน่นอน”
โชคดีที่เขามีจิตเทวะที่แข็งแกร่งผิดปกติ ประกอบกับเคยรับหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนมเป็นเวลาสามปีในสนามรบนอกอาณาเขต ทำให้เขามีสัญชาตญาณไวต่ออันตรายทุกรูปแบบเกินกว่าจะจินตนาการได้
สีหน้างดงามของเวินซิวเจวียแปรเปลี่ยนไป “เจ้าสงสัยว่า… เป็นบรรพชนหลินชวนหรือ?”
ลูเยี่ยกล่าวว่า
“ในเมื่อบรรพชนหลินชวนให้ความสำคัญกับข้าถึงเพียงนี้ เหตุใดคืนนี้ถึงเกิดเหตุการณ์ใหญ่โตเช่นนี้แต่เขากลับไม่ปรากฏตัวเลย”
เวินซิวเจวียนิ่งเงียบไป
“ให้เซี่ยงชิงโจวมาสังหารข้า หากทำสำเร็จ ด้วยวิธีการ
