กครั้ง
คราวนียิ่งเลวร้าย เลือดพุ่งออกจากปากและจมูก ร่างกายบาดเจ็บสาหัส พลังลมปราณทั้งหมดในร่างแทบจะแตกกระจาย
“ยังอยากจะเล่นต่อหรือไม่?”
ในที่สุดลูเยี่ยก็เอ่ยปาก สายตาเรียบเฉย
ชายหนุ่มชุดผ้าไหมปาดเลือดที่ใบหน้าออกด้วยมือเดียว ก่อนหัวเราะดังว่า “แน่ล่ะ!”
เขาราวกับคนคลุ้มคลั่ง ไม่สนใจบาดแผลทั่วร่าง พุ่งเข้าจู่โจมอีกครั้ง
พลังจิตในร่างของเขาราวกับลุกโชนขึ้น เจตจำนงในการต่อสู้กลับยิ่งเพิ่มขึ้นอีก
น่าเสียดายที่ในไม่ช้าก็ถูกหมัดเดียวซัดกระเด็นออกไปอีกครั้ง
ครั้งนี้ร่างกายของเขากระแทกพื้น เลือดเปื้อนเสื้อผ้าไหม ดูย่ำแย่อย่างมาก
แต่ดวงตาของเขากลับยิ่งสว่างเจิดจ้า พยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบากแล้วยิ้มกว้างพลางกล่าวว่า
“ดีมาก! สะใจเหลือเกิน! ข้าไม่ได้ถูกใครทำร้ายเช่นนี้มานานแล้ว…”
ลูเยี่ยเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ ชายหนุ่มชุดผ้าไหมยังพูดไม่จบก็ถูกกระแทกลงพื้น
ตัวสั่นเทาราวกับเป็นโรคลมชัก
แต่สิ่งที่เกินความคาดหมายของลูเยี่ยคือ คนผู้นี้กลับแข็งแกร่งมาก ไม่นานก็ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ
“ฮ่าๆๆๆ สบาย… สบายจริงๆ!”
ชายหนุ่มชุดผ้าไหมตะโกนเสียงแหบแห้ง “มาอีก!”
“ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว”
ลูเยี่ยยืนอยู่ไม่ไกลนัก ดวงตาเปล่งประกายแปลกประหลาด
“เจ้าคนผู้นี้คงเป็นพวกชอบถูกทรมานเป็นแน่”
ชายหนุ่มชุดผ้าไหมก้าวเดินอย่างยากลำบาก เดินเข้ามาหาลูเยี่ย สภาพเขาดูน่าเวทนามาก ร่างกายแตกสลาย เนื้อหนังเปื้อนเลือด
แม้จะอยู่ในสภาพเช่นนั้น เ
