ออวีอีลงมือ แม้แต่บรรดาผู้อาวุโสเหล่านั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเล็กน้อยอวีอีมีนิสัยสันโดษไม่ชอบเข้าสังคม แต่พรสวรรค์ของเขานั้นแข็งแกร่งยิ่งนักเพียงแค่ดูการลงมือของเขาในตอนนี้ก็รู้ว่าเขาได้หลอมรวมแก่นแท้ของเคล็ดวิชาจำแลงมังกรน้ำแข็ง เข้ากับเจตจำนงดาบของตนเรียบร้อยแล้วยิ่งไปกว่านั้น การโจมตีครั้งนี้เป็นการลงมือด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ซึ่งไม่อาจเทียบกับหนานฉีหยางเมื่อครู่นี้ได้เลย
ลูเยี่ยเหวี่ยงดาบฟันออกไป ยังคงเรียบง่ายและเป็นระเบียบเหมือนเดิมตัวดาบที่ดำสนิทราวหมึกเปล่งแสงดาวที่ราวกับความฝันและภาพลวงตาทำให้ผู้คนรู้สึกว่าลูเยี่ยกำลังถือท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ส่องประกายด้วยดวงดาวไว้ในมือ!
ความจริงแล้วแสงระยิบระยับเหล่านั้นล้วนเป็นประกายคมดาบที่ถูกควบแน่นจนถึงขีดสุดในชั่วขณะนั้นผลแพ้ชนะได้ถูกตัดสินลงแล้วเจตจำนงดาบที่หนักแน่นราวกับมังกรน้ำแข็งสีขาวหิมะ ก็แตกสลายไปกลางอากาศราวกับมีหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมา
ส่วนแสงดาบของลูเยี่ยได้สั่นสะเทือนร่างของอวีอีให้ถอยร่นไปกว่าสามจั้ง!แม้อวีอีจะพยายามอดกลั้นอย่างสุดกำลัง แต่เขาก็ไม่อาจทนได้จึงกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งใบหน้าภายใต้ผมยาวที่ยุ่งเหยิงราวกับหญ้าก็ซีดขาว
เสียง ‘ฉับ!’ ดังขึ้น ลูเยี่ยเก็บดาบเข้าฝัก “ขอบคุณที่ออมมือให้”
อวีอีเช็ดเลือดที่มุมปากออกแล้วส่งเสียงกระแสจิตไปยังลูเยี่ย‘ข้าติดค้างบุญคุณผู้อาวุโสใหญ่ว่านกุยหยวน เขาส่งข้ามาหาเจ้า’ผู้อาวุโสใ
