ุกคืบไปได้อีกแม้แต่น้อย
ผูเหิงเยวเบิกตากว้าง
นี่มันพลังบำเพ็ญขอบเขตตำหนักวิญญาณการหลอมรวมที่หนึ่งบ้าอะไรกัน!?
“สลาย!”
ลู่เยี่ยเปล่งเสียงออกมาเบา ๆ
ในชั่วขณะถัดมา คมดาบส่องประกายดุจกระแสคลื่นก็ระเบิดออก และแปรเปลี่ยนเป็นสายฝนแสงระยิบระยับพุ่งกระจายไปทั่วทุกทิศทาง
ผูเหิงเยวถูกแรงกระแทกถอยหลังไปอีกครั้ง ริมฝีปากมีเลือดไหลออกมา เกือบจะทำให้ดาบคงเชอหลุดจากมือ
ฝ่ามือที่กำดาบนั้นปริแตกมีเลือดไหลออกมา
แต่ยังไม่ทันที่ผูเหิงเยวจะได้คิดอะไรมาก ลู่เยี่ยก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“ปราบ!”
แขนเสื้อของเขาสะบัดขึ้น แขนขวาของเขายกขึ้น นิ้วทั้งห้าราวกับเสาค้ำฟ้าที่ล้มครืนลงมาในโลกมนุษย์
ผูเหิงเยวไม่มีโอกาสหลบหลีกเลย ราวกับถูกเสาค้ำฟ้ากดทับลงมาบนร่างอย่างรุนแรง พลังบำเพ็ญทั่วร่างถูกกดข่มจนสิ้น พลังปราณที่ห่อหุ้มทั่วร่างก็สลายไปอย่างรวดเร็ว
ปัง! เสียงดังก็องขึ้นหนึ่งครั้ง ร่างของเขาก็ถูกกดทับลงกับพื้นดิน ควันและฝุ่นตลบอบอวล เศษหินกระเด็นไปทั่ว บนพื้นดินปรากฏหลุมใหญ่รูปมนุษย์ขึ้น
