ห้สมบูรณ์แบบเลย รับเป็นศิษย์หลักเลย”
พวกปีศาจเฒ่าต่างตื่นเต้นและเสียกิริยาอย่างมาก สายตาที่มองมาที่ลู่เยี่ยนั้นช่างเร่าร้อนเหลือเกิน ราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่า
เหล่าศิษย์ของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ที่อยู่ที่นี่ต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป มีทั้งความตกตะลึงและความชื่นชม และมีความอิจฉาริษยาอย่างลึกซึ้ง
มีเพียงหลิวจิ่นเท่านั้นที่มีความรู้สึกซับซ้อนที่สุด
ตัวนางเองคงมองผิดไปจริงๆ หรือ?
ลู่เยี่ยอาจจะมีความสามารถโดดเด่น แต่เขาไม่ดีพอในเรื่องนิสัย!
การกระทำของเขามุทะลุและจองหอง ต่อให้พรสวรรค์น่าทึ่งเพียงใด ก็คงไมอาจรับภาระหน้าที่สำคัญได้
เมื่อหลิวจิ่นนึกถึงเรื่องนี้แล้ว จิตใจของนางก็สงบลงไปมาก
พรสวรรค์คือพรสวรรค์ คุณธรรมคือคุณธรรม ไม่อาจนำมาปะปนกันได้
ในภายภาคหน้า สำนักกระบี่เก้าสวรรค์ย่อมจะเห็นธาตุแท้ของลู่เยี่ยอย่างแน่นอน!
“ทุกท่าน โปรดฟังขาสักครู่”
ท่ามกลางผู้คนในลาน ลู่เยี่ยเอ่ยปากว่า
“ข้าได้กล่าวไปแล้วก่อนหน้านี้ว่า ทุกสิ่งควรดำเนินไปตามกฎระเบียบ เช่นนี้แล้วจึงจะเป็นที่ยอมรับของทุกคน! ดังนั้น ข้าจึงไม่ยอมรับการปฏิบัติที่ผิดไปจากกฎเด็ดขาด!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อวิ๋นเป่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะตบโต๊ะและอุทานชื่นชม ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน!
ภายใต้เงื่อนไขการปฏิบัติตามกฎระเบียบ แล้วใช้ความสามารถของตนเองพิสูจน์ทุกสิ่ง ใครจะกล้าไม่ยอมรับ? ใครเล่าจะกล้าสงสัยว่าความสามารถของลู่เยี่ยไม่คู่ควรกับตำแหน่งที่ได้
