าก!”
ในขณะนี้ อวิ๋นเป่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะปรบมือ มีความรู้สึกเหมือนได้พบเจอผู้ร่วมอุดมการณ์เดียวกัน
ทันใดนั้น อวิ๋นเป่ยเฉินคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรู้สึกว่ายังขาดอะไรบางอย่างอยู่
ใช่แล้ว ไม่มีตัวร้ายมาเป็นตัวประกอบ!
หากมีตัวร้ายแบบเซี่ยงชิงโจวปรากฏตัวออกมาแล้วโดนตบหน้า คราวนี้ก็จะสมบูรณ์แบบแล้ว!
อวิ๋นเป่ยเฉินมองไปยังหลิวจิ่นที่อยู่ข้างกายด้วยสัญชาตญาณ
“ต่อไปอย่าพูดอะไรส่งเดชอีกเลย ถ้าถูกลู่เยี่ยตบหน้าแบบนี้อีก ข้ารู้สึกเจ็บแทนเจ้าเลย”
หลิวจิ่นรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก ในใจนางอับอายจนสุดจะทน ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดแล้ว
ที่ภาพวิถีดาบร้อยประการ ลู่เยี่ยยกมือกดเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า
“พอเถอะ กลับไปได้แล้ว”
หลังจากนั้น เจตจำนงดาบทั้งหมดก็สงบลงพร้อมกัน แม้แต่เจตจำนงดาบสีหมึกที่ล้อมรอบกายของลู่เยี่ยก็ยังกลับคืนไปอย่าง ‘อาลัยอาวรณ์’
ลู่เยี่ยจึงหันกายมาและกล่าวว่า
“เสียเวลาไปบ้าง ทำให้ทุกท่านต้องรอนาน”
เขาได้ยืนยันแล้วว่า เหตุผลที่เจตจำนงดาบเหล่านั้นไม่สามารถตระหนักรู้ได้ก่อนหน้านี้ แท้จริงแล้วมีความเกี่ยวข้องกับผังดาบเก่าคุมขังจริงๆ
ดังนั้น เขาจึงทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม ในช่วงสุดท้าย เขาใช้พลังของผังดาบเก่าคุมขังบังคับให้พวกเจตจำนงดาบปรากฏตัวออกมา!
นี่คือสาเหตุที่ทำให้เกิดร้อยดาบก้องกังวานพร้อมกันเมื่อครู่นี้
“ลู่เยี่ย เจ้าสามารถทำได้ถึงขั้นนี้ นั่นหมายความว่าหากเจ้าเต็มใจ เจ้าก็สามารถตระหนักรู้ควา
