บทที่ 127 พบเจอข้า นับว่าเจ้าโชคร้าย
หลิวจินเคยประเมินลู่เยี่ยต่อหน้าฉินอูซางว่า ‘มีนิสัยวู่วาม ทำอะไรหุนหันพลันแล่น หากไม่ได้รับการขัดเกลามากพอ ก็ยากที่จะประสบความสำเร็จได้!’
คราวนี้ หากไม่ใช่เพราะอวินเปยเฉินก็จะเดินทางไปสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ด้วย หลิวจินคงไม่อยากพบหน้าลู่เยื่ออีกเลย
ลู่เยี่ยรู้สึกได้ถึงความห่างเหินและเย็นชาที่หลิวจินมีต่อตน แต่กลับไม่สนใจเลยสักนิด
ตรงกันขาม ที่มาของชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวต่างหากที่ทำให้เขาสนใจขึ้นมา
“คุณชายอวินมาจากโลกเบื้องบนหรือ?”
ลู่เยี่ยเดินเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น ยิ้มพลางกล่าวว่า “ชื่อเสียงของตระกูลอวินแห่งเวยซานข้าได้ยินมานานแล้ว!”
ชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวชะงักไปเล็กน้อย “เจ้าเคยได้ยินเกี่ยวกับตระกูลของข้าหรือ?”
หลิวจินขมวดคิ้วกล่าวว่า “ลู่เยี่ย ต่อหน้าคุณชายอวิน เจ้าควรจะรู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง อย่าได้โอ้อวดพูดจาเกินจริง มันทำให้คนรู้สึกว่าเจ้าเป็นคนเบาปัญญาเท่านั้น!”
คนผู้นี้เพิ่งเคยพบคุณชายอวินเป็นครั้งแรก เกิดและเติบโตในโลกมนุษย์ธรรมดา เขาจะไปรู้จักตระกูลโบราณแห่งเวยซานในโลกเบื้องบนได้อย่างไร และจะ “ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว!” ได้อย่างไร?
เห็นได้ชัดว่าพูดโกหกตาใส ช่างเสแสร้งเสียจริง!
ลู่เยี่ยเหลือบมองไปที่หลิวจิน หญิงสาวคนนี้มีอคติต่อตนเองมากเหลือเกิน
“ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว”
กระนั้น เห็นอวินเปยเฉินในอาภรณ์สีขาวดุจหิมะส่ายหน้าเบา ๆ “แม้ข
