่สะบัดมือเบา ๆ
อาภรณ์เก่าผืนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหมายตาจะแย่งชิงผลประโยชน์ แต่โอกาสครั้งนี้ ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าจริงๆ…”
หญิงชราพึมพำ น้ำเสียงเนิบนาบ
แต่อาภรณ์ผืนนั้นกลับเกิดการเปลี่ยนแปลง ทันใดนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นมหาศาล
ราวกับกลายเป็นม่านฟ้า ปกคลุมพื้นที่รอบเทือกเขาเฉียนเฟิงทั้งหมด
เส้นไหมที่ทอขึ้นเป็นอาภรณ์เก่าชิ้นนี้ ราวกับเป็นกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน!
บดบังท้องฟ้า คลุมเทือกเขาเฉียนเฟิงไว้
ร่างของเทพวานรทมิฬเซถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
ยอดเขาที่ก่อนหน้านี้มันยกมือขว้างออกไปนั้น แตกสลายไปต่อหน้าอาภรณ์เก่าชิ้นนั้น
ปักษาดุร้ายที่มีขนสีทองสว่างใช้ปีกฟันออกมาเป็นประกายดาบเจิดจ้า แต่ก็ไม่อาจสั่นคลอนอาภรณ์เก่าได้แม้แต่น้อย
กลับกลายเป็นว่ามันถูกแรงสะท้อนกลับจนปลิวกระเด็นออกไป
พยัคฆ์ขาวเหวี่ยงดาบฟันอย่างเกรี้ยวกราด ปราณดาบยาวพันฉื่อกลับแตกสลายเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าอาภรณ์เก่านั้น
ที่น่าสังเวชที่สุดคือต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้านั้น กิ่งก้านนับไม่ถ้วนของมันที่พุ่งไปยังเทือกเขาเฉียนเฟิงได้ถูกอาภรณ์เก่าทำให้แตกสลายไปเกือบครึ่ง!
ในขณะนั้น การโจมตีของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วน ล้วนถูกอาภรณ์เก่าต้านทานไว้ทั้งหมด
เหมือนม่านสวรรค์ที่กางกั้นอยู่เบื้องหน้า ทำให้พวกเขาทั้งหมดไม่อาจสั่นคลอนได้!
ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเหลือคณานับ
เพียงแค่อาภรณ์เก่า ๆ ผืนหนึ่ง ใครเล่าจะกล้าคิดว่าจะทรงพลังถึงเพียง
