อยอีกครั้ง
ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
เมื่อวานนี้ ตอนที่มาพร้อมกับหญิงชรา เขาเคยกระโดดลงไปในหุบเหวลึกจริงๆ ซึ่งตอนนั้นก็ได้พบกับความรู้สึกแบบนี้มาแล้ว
และที่ฝ่ามือขวาของเขา ผังดาบเก่าคุมขังกลับร้อนขึ้นอีกครั้ง แผ่ซ่านพลังลมปราณที่โกลาหลคลุมเครือและลึกลับ
แต่แตกต่างจากครั้งก่อน เมื่อผังดาบเก่าคุมขังมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ แท่นบูชาเต๋าใต้เท้ากลับเกิดความผิดปกติตามไปด้วย
โซ่ตรวนเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน พันธนาการอยู่บนมือขวาของลู่เยี่ย!
สมองของลู่เยี่ยส่งเสียงอื้ออึง เขารู้สึกว่าพลังทั้งหมดในร่างกายถูกกดทับ
ทะเลแห่งจิตสำนึกก็ถูกกดทับเช่นกัน ทำให้เขาไม่สามารถรับรู้ถึงรอยประทับของบรรพจารย์ทั้งสิบเก้าได้อีกต่อไป!
“เกิดอะไรขึ้น?”
ลู่เยี่ยรู้สึกใจสะท้าน ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไมชอบมาพากล
พลังแห่งโซ่ตรวนนี้เป็นสิ่งต้องห้ามเกินไป ดูเหมือนมันจะรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากผังดาบเก่าคุมขัง จึงได้ระงับพลังของตัวเขาในทันที!
แต่ด้วยเหตุนี้ ลู่เยี่ยจึงไม่สามารถใช้พลังบำเพ็ญและพลังจิตเทวะทั้งหมดของตน ซึ่งไม่ต่างอะไรจากการกลายเป็นคนไร้ประโยชน์เลย
แต่นั่นยังไม่ใช่ปัญหาสำคัญ สิ่งที่สำคัญกว่าคือ รอยประทับของบรรพจารย์ในทะเลแห่งจิตสำนึกไม่สามารถนำมาใช้เป็นไพ่ตายได้อีกแล้ว!
“หวังว่าคงไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น…”
ลู่เยี่ยตั้งสติแล้วจ้องมองไปที่พี่ใหญ่ลู่เซียว
ลู่เซียวถูกปกคลุมด้วยโซ่ตรวนสีด
