ยตามองไปรอบ ๆ
บรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วนที่ยังคงโจมตีอาภรณ์เก่าอย่างบ้าคลั่งนั้น ต่างสั่นสะท้านไปทั้งร่าง รู้สึกถึงแรงกดดันที่บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกโถมเข้าใส่
เกือบจะเป็นสัญชาตญาณ สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหมดก็หยุดการกระทำที่อยู่ในมือทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวอย่างยิ่ง
คนผู้นี้เป็นใครกัน?
ทำไมพลังลมปราณถึงได้น่ากลัวจนไม่อาจคาดเดาได้ถึงเพียงนั้น?
ในขณะนั้นเอง ใบหน้าอันอ่อนโยนของหญิงชราก็เผยให้เห็นความเคร่งขรึมอย่างไม่เคยมีมาก่อน
ภัยพิบัติที่แท้จริง ในที่สุดก็มาถึงแล้ว
