่านอยู่ภายใน เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งภัยพิบัติต้องห้ามและลึกลับ หลิวไป่ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเจ้าเมืองจักรพรรดิแดง มองดูภาพเหตุการณ์ใต้ท้องฟ้านี้ สีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งเครียดขึ้นทุกขณะ
สัญชาตญาณบอกเขาว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้ช่างประหลาดเกินไป เพราะมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายต้องห้ามที่แม้แต่เขาเองก็ไมอาจจินตนาการได้ว่า ในโลกมนุษย์จะมีพลังพิเศษเช่นนี้อยู่ได้อย่างไร น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาเป็นเพียงพลังของรอยประทับ จึงไม่สามารถใช้พลังทั้งหมดเพื่อคำนวณหาความลับที่ซ่อนอยู่ภายในได้
“เจ้าจำเป็นต้องไปด้วยหรือ?” หลิวไป่ถาม ลูเยี่ยพยักหน้าแล้วตอบว่า “เป็นเช่นนั้น” หลิวไป่ไม่ได้เอ่ยปากห้ามอีก เพียงแต่กล่าวว่า “หากพบเจอกับอันตราย จงอย่าลืมเรียกข้า” ครู่ถัดมา ร่างของเขาก็หายวับไป
เหล่าเกาและเฒ่าจ้าวต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก แท้จริงแล้ว เพียงแค่หลิวไป่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้พวกเขาทั้งสองรู้สึกถึงความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่สามารถบรรยายได้
เหล่าเกาหัวเราะเยาะตนเอง “ข้าเคยคิดว่าตนเองเป็นผู้อาวุโสผู้เก่งกาจในโลกมนุษย์ เป็นผู้อยู่เบื้องหลังที่ซ่อนตัวไม่ออกมาในเมืองเทียนเหอ แต่ใครเล่าจะรู้ได้ว่า สุดท้ายแล้วข้าก็เป็นเพียงน้องเล็กเท่านั้น” เฒ่าจ้าวกล่าว ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “เก้าเอ๋ย คราวนี้เจ้าอย่างน้อยก็เดิมพันถูกแล้ว”
เหล่าเกายิ้มกว้างออกมา เซียหลิงชิวรู้สึกราวกับว่านี่เป็นความฝัน มันช่างไม่สมจร
