หิ้วร่างไร้วิญญาณสองร่างในมือ หนึ่งในนั้นเป็นของเวยซุน
อีกร่างหนึ่งนั้นเลือดเนื้อเละเทะ ถูกสัตว์อสูรกัดกินเนื้อและเลือดไปเกือบครึ่ง แม้แต่ศีรษะก็หายไป
แทบจะจำไม่ได้เลยว่าเป็นใคร
“ไม่ทราบขอรับ”
หยวนเหมิงกล่าวอย่างตื่นตระหนก “เมื่อข้าพบคุณชายเวยซุน ใกล้ ๆ ก็มีศพลักษณะเช่นนี้ก่อนนอนอยู่ จึงนำกลับมาพร้อมกัน”
“อ้อ ใช่แล้ว ข้านำศีรษะของเขากลับมาด้วย”
หยวนเหมิงวางร่างทั้งสองลง แล้วหยิบศีรษะที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดออกมาจากถุงเก็บของแล้วประคองไว้ด้วยมือทั้งสอง
สายตาทุกคู่มองไปยังทิศทางเดียวกัน
นั่นเป็นใคร?
หลายคนรู้สึกงุนงง
หลัวหงผู้ดูแลกรมโหรหลวงราวกับถูกฟ้าผ่า ร้องเสียงดังด้วยความตกใจว่า “นั่นคือแม่ทัพอาภรณ์สีแดงเวยเทียนหลานของกรมโหรหลวงของเรา!”
ปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์เวยเทียนหลาน!
เทียนปอฉง เซวียไปซง และคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกหน้ามืด มือเท้าเย็นเฉียบ
วิบัติแล้ว!
การตายของพานโซวหูเพียงคนเดียว ก็จะส่งผลกระทบถึงพวกเขาแล้ว
บัดนี้หากมีอีกคนที่ตายคือเวยเทียนหลาน คลื่นกระเพื่อมที่จะตามมาจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด?
ทุกคนต่างมีลางสังหรณ์ว่า ในช่วงเวลาต่อจากนี้ จะมีพายุใหญ่มาเยือนอย่างแน่นอน!
ในบรรดาผู้ที่อยู่ในสถานที่นั้น มีเพียงลูเยี่ยเท่านั้นที่รู้สึกปลาบปลื้มยินดีที่สุด
เชิงอรรถ
[1] ยามซื่อ หมายถึง 09:00 น. ถึง 11:00 น. (ก่อนเที่ยง)
