บทที่ 75 สองเหตุการณ์พลิกผันเจตจำนงดาบแห่งวิถีของปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์น่าสะพรึงกลัวเพียงใด?
เมื่อดาบเล่มนี้ฟันลงมาสายฝนที่ตกกระหน่ำในยามค่ำคืนก็หยุดชะงักกะทันหัน ห้วงอากาศในรัศมีพันจั้งก็พังทลายลง
ส่วนเวยเทียนหลานผู้ที่ฟันดาบเล่มนี้ออกมาดูราวกับเทพเจ้าที่ยืนตระหง่านอยู่ในโลกมนุษย์!
เหล่าปีศาจในเขาไป๋เยี่ยนต่างหวาดกลัวจนใจสั่นสะท้าน
ผู้แข็งแกร่งที่กระจายตัวอยู่ในเขาไป๋เยี่ยนต่างรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง
นี่คือปรมาจารย์ยุทธแห่งโลกมนุษย์
ฟ้ามนุษย์ประสานใจหลอมรวมวิถีแห่งความลึกลับ!
เขาสามารถช่วงชิงพลังบางส่วนของฟ้าดินมาหลอมรวมเข้ากับพลังของตนเองได้แล้ว
การโจมตีเพียงครั้งเดียวก็มีอำนาจแห่งฟ้าดิน!
“บัดซบ! สั่นอะไรกันนักข้าควบคุมตัวเองไม่ได้เลย!”
อีกาหัวขาวสั่นสะท้านด้วยความกลัว พลังอำนาจของดาบเล่มนั้นทำให้มันเกิดความหวาดกลัวจากสัญชาตญาณ
ระหว่างความเป็นและความตายนั้นมีความหวาดกลัวอันยิ่งใหญ่
แม้จะยอมรับความตายราวกับการกลับบ้านก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่หวาดกลัว
“ในที่สุดก็ลงมือแล้ว…”
เมื่อดาบเล่มนี้ฟันลงมาดวงตาลึกล้ำของลูเยี่ยก็สว่างดุจคบเพลิง เขายืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ราวกับถูกดาบของเวยเทียนหลานกดดันจนไม่อาจเคลื่อนไหวได้
แต่ในชั่วพริบตานั้นก็เกิดสองเหตุการณ์พลิกผันขึ้น!
จากขุนเขาอันมืดมิดในระยะไกลมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นแทบจะไม่ได้ยิน
ในขณะที่เสียงฝีเท้าดังขึ้นร่างหนึ่
