พิทักษ์สุสานผู้นั้นเกิดความสัมพันธ์บางอย่างที่ผู้คนไม่ล่วงรู้ขึ้นมา”
“ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน!”
ชายชราผมขาวในอาภรณ์สีเทาตบต้นขาตนเอง “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมลูเยี่ยจึงไม่แสดงความหวาดกลัวเลยเมื่อเห็นพวกเรา! ถ้าเป็นคนอื่นที่มีพลังบำเพ็ญขอบเขตชักนำวิญญาณ คงกลัวจนฉี่ราดไปแล้ว!”
“ให้ตายสิ พวกเราเกือบถูกพานโชวหูหลอกเข้าแล้ว!”
ชายหนุ่มอาภรณ์แดงรู้สึกหวาดกลัวย้อนหลัง “ถ้าพวกเราเลือกที่จะลงมือในครั้งนี้ คงไม่มีทางรอดชีวิตกลับไปแน่!”
“เจ้าพานโชวหูสารเลวนั่น บางทีอาจไม่รู้เลยว่าลูเยี่ยมีภูมิหลังเช่นนี้”
เหออวิ๋นกล่าว “มิเช่นนั้นเขาคงไม่กล้าโจมตีลูเยี่ยถึงเพียงนี้”
ชายหนุ่มอาภรณ์แดงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เรื่องนี้ห้ามบอกเขาเด็ดขาด ปล่อยให้เขาเป็นศัตรูกับลูเยี่ยต่อไป! ปล่อยให้เฒ่าสารเลวนั้นประสบชะตากรรม!”
“แล้วถ้าพานโชวหูมาเอาเรื่องพวกเราเล่า?”
“โง่เง่า! พวกเราก็รีบหนีไปซ่อนตัวสิ เขาจะทำอะไรพวกเราได้”
“จะซ่อนที่ไหน?”
“เขตหวงห้ามลึกลับที่หก! สถานที่ที่อันตรายที่สุดกลับเป็นที่ปลอดภัยที่สุด ข้าไม่เชื่อว่าพานโชวหูจะกล้าไล่ตามไปถึงที่นั่น!”
“ไป! พวกเราต้องออกเดินทางทันที เรื่องครั้งนี้ซับซ้อนเกินไป ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะไปยุ่งเกี่ยวได้!”
ปีศาจใหญ่ทั้งสี่ที่อยู่ในขอบเขตแท่นทองคำซึ่งเป็นตัวตนที่น่าเกรงขาม บัดนี้กลับเหมือนนกที่ตกใจเมื่อเห็นธนู พวกมันเลือกที่จะหนีเป็นอันดับแรก
ยามค่ำคืนราวกับหมึก
“สายตา
