บทที่ 67 ปีศาจใหญ่ขอบเขตแท่นทองคำดวงตาของลูเยี่ยหรี่ลง
ลำแสงสีแดงเข้มเหมือนเลือดที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้านั้น กำลังเคลื่อนเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว!
“ท่านใต้เท้า ข้าว่าพวกเราเผ่นก่อนดีหรือไม่?”
อีกาหัวขาวก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องจึงรีบเตือน
ปีศาจใหญ่ขอบเขตแท่นทองคำ!
สิ่งมีชีวิตเช่นนี้ไม่ใช่ปีศาจในขอบเขตตำหนักวิญญาณที่จะเทียบได้
“หนีไม่ได้แล้ว”
ลูเยี่ยเอ่ยเบา ๆ
เสียงยังไม่ทันจางหาย อีกาหัวขาวก็เห็นอย่างกะทันหันว่า ในทิศทางอื่นอีกสามทิศ มีปราณปีศาจสามสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง
เพียงแค่มองที่พลังลมปราณ ก็เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดล้วนเป็นปีศาจใหญ่ขอบเขตแท่นทองคำ!
และทั้งยังกำลังโอบล้อมเข้ามา และบีบคั้นเข้ามาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว
“บัดซบ! ในเขาไป๋เยี่ยนนี้มีผู้เข้าร่วมการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิมากมายเพียงนั้น เหตุใดปีศาจใหญ่ทั้งสี่ตนนี้กลับจ้องเล่นงานพวกเราเท่านั้น?”
อีกาหัวขาวเบิกตากว้าง
“แน่นอนว่าปีศาจใหญ่ทั้งสี่ตัวนี้ สมคบคิดกับศัตรูเหล่านั้นเป็นการลับไว้ก่อนแล้ว”
ลูเยี่ยถอนหายใจ
ช่างตรงกับสิ่งที่เขาคาดเดาไว้จริง ๆ ในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ พวกศัตรูเหล่านั้นได้สมคบคิดกับกลุ่มปีศาจใหญ่ไว้เป็นไม้ตายล่วงหน้า!
อีกาหัวขาวพึมพำว่า “พวกผู้แข็งแกร่งเผ่ามนุษย์เหล่านี้ช่างเหี้ยมโหดนัก ถึงกับสมคบคิดกับพวกปีศาจได้ ช่างทำให้คนอย่างข้าได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ”
แล้วหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนกล่าวต่อว่
