งพลังที่แผ่กระจายออกมา
และในช่วงเวลานี้เอง พวกเขาจึงสัมผัสได้ถึงร่องรอยของลูเยี่ยในที่สุด!
ใช่แล้ว เพียงแค่ร่องรอยเท่านั้น
เพราะลูเยี่ยได้ใช้ยันต์อำพรางกายซ่อนกลิ่นอายเช่นกัน มีเพียงคลื่นพลังที่ปลดปล่อยออกมาเมื่อเขาลงมือเท่านั้นที่จะเผยร่องรอยของเขา
“ถอย!”
“หนีเร็ว!”
เหล่าศัตรูพากันร้องตะโกนและหลบหนีอย่างฉับพลัน ไม่มีควรลังเลแม้แต่น้อย
นี่คือคำสั่งของเวยซุน ที่กล่าวว่าเมื่อปะทะกับลูเยี่ยหากเกิดเหตุไม่คาดฝันก็ต้องถอนตัวทันที
นอกจากนี้ศัตรูเหล่านั้นก็ถูกทำให้หวาดกลัวจริง ๆ
ชั่วพริบตาเดียวกูขุยก็ตายไปแล้ว พร้อมกับสหายอีกสองคนที่เสียชีวิตตาม ยังมีคนบาดเจ็บสาหัสอีกหลายคน ใครเล่าจะรับมือไหว?
แต่สุดท้ายก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว
หลังจากที่ลูเยี่ยลงมือแล้วก็ไม่ได้หยุดชะงักใด ๆ มือหนึ่งกุมดาบ อีกมือกุมกระบี่โจมตีอย่างสุดกำลัง
ผสานกับวิชาปราชญ์ไล่ล่าตะวัน ทำให้ร่างของเขาราวกับสายฟ้า เร็วจนน่าเหลือเชื่อ
ในชั่วขณะนั้น บริเวณนี้เต็มไปด้วยเสียงดังกังวานของดาบและกระบี่ ศีรษะที่มีเลือดนองค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่อากาศทีละศีรษะ
เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังก้องสะท้านฟ้า
“ข้าเพียงแค่เกิดอาการท้องเสีย ไม่คาดคิดว่าจะช่วยท่านใต้เท้าได้โดยบังเอิญ มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง!”
บนหน้าผา อีกาหัวขาวถอนใจอย่างชื่นชมตัวเอง
“สมแล้วที่เป็นข้า!”
