บทที่ 61 พวกเจ้าถูกข้าล้อมไว้แล้วยามค่ำคืนใกล้เข้ามา แสงดาวริบหรี่ หุบเขาไป๋เยี่ยนทั้งลูกถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดหนาทึบ
ในหุบเขาและป่าเขาชั่วครั้งชั่วคราวจะมีเสียงร้องครวญครางอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้น รวมถึงเสียงคำรามของสัตว์อสูร
นั่นเป็นสัญญาณว่าการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิยังคงดำเนินอยู่
“พี่หลี่ พวกเราถูกหลอกจนถึงเพียงนี้แล้ว ยังจะต้องตามต่อไปอีกหรือ?” มีคนถามเสียงต่ำ
ตลอดทั้งวันพวกเขาถูกหลอกให้ตกหลุมพรางถึงแปดครั้ง กองกำลังที่มีกว่าร้อยคนบัดนี้เหลือเพียงไม่ถึงห้าสิบคน!
จนถึงตอนนี้พวกผู้แข็งแกร่งที่เหลืออยู่ทั้งหมดล้วนใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว ลูเยี่ยผู้นั้นช่างต่ำช้า เจ้าเล่ห์ และร้ายกาจยิ่งนัก!
ตลอดทางที่ผ่านมาเขามักจะสร้างกลอุบายใหม่อยู่เสมอ ทำให้พวกเขาป้องกันไม่ทันเลยแม้แต่น้อย
“ตามมาจนถึงตอนนี้แล้วจะให้ละทิ้งกลางคันได้อย่างไร” หลี่ชูหนานผู้เป็นหัวหน้ากัดฟันกล่าว “พวกเจ้าเต็มใจที่จะยอมแพ้เช่นนี้หรือ?”
ผู้คนทีอยู่ใกล้เคียงต่างอยากจะพูดออกมาว่าเต็มใจ! แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมา
“ทุกคนไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าเพิ่งได้ติดต่อกับท่านใต้เท้าเซวียเป่ยเหิง จากสำนักศึกษาเทียนเหอผ่านทางเคล็ดวิชาลับแล้ว”
หลี่ชูหนานกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ท่านใต้เท้าเซวียได้นำคนมาช่วยแล้ว หากไม่มีอะไรผิดพลาด อีกครึ่งชั่วยามก็จะมาสมทบกับพวกเราได้!”
เซวียเป่ยเหิง! ทุกคนพลันรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที
ในบรรดาสูผู้แข็งแกร่ง
