บทที่ 55 ลู่เยี่ยผู้โหดเหี้ยมเสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นถี่ราวกับเสียงกลอง
กรมปราบปีศาจ ผู้บัญชาการใหญ่อาภรณ์สีทองหลวี่เช่อนำบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชามาถึง
จากระยะไกล เขามองเห็นลู่เยี่ยและลู่เซียวยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ตระกูลหยวน
ด้านหลังร่างอันสง่างามของชายหนุ่มในอาภรณ์ดำสวมดาบ คือประตูใหญ่ที่ถูกเขียนด้วยเลือดเป็นข้อความหนึ่งบรรทัด
“การสังหารคนช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกิน เล่นสนุกแบบนี้น่าสนใจกว่าไม่ใช่หรือ?”
หลวี่เช่อเอ่ยขึ้นเสียงดัง เปลือกตากระตุกไม่หยุด จึงรีบลงจากหลังม้าทันที แล้วกล่าวว่า “ลู่เยี่ย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “ท่านใต้เท้ามาถึงที่นี่หลังจากได้ยินข่าว หรือว่าท่านก็รู้แล้วว่าฆาตกรเป็นใคร?”
หลวี่เช่อจ้องมองนิ่ง “เจ้าก็รู้แล้วหรือ?”
ลู่เยี่ยพยักหน้า
เมื่อครู่นี้ที่จวนตระกูลหยวน อาจารย์หยวนคุนได้บอกเขาไว้แล้ว
ผู้ที่สังหารบุตรชายและหลานชายของเขาคือคนรับใช้ชราคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายของเว่ยซุน
อีกฝ่ายไม่ได้ปิดบังอะไรเลย หลังจากสังหารคนเสร็จก็บอกคนตระกูลหยวนอย่างเปิดเผยว่า เมื่อมีเวร ย่อมมีเจ้าหนี้ ลู่เยี่ยสังหารผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของเว่ยซุน ก็สมควรที่จะได้รับการแก้แค้นสาสมแล้ว
“ลู่เยี่ย เจ้าอย่าได้หุนหันพลันแล่นเด็ดขาด!”
หลวี่เช่อกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม “เว่ยซุนผู้นั้น…”
ลู่เยี่ยพูดตัดบท “ข้ารู้ เขาเป็นบุตรหลานของตระกูลเว่ย ซึ่งเป็นตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดิน เป็นผู้บัญชากา
