ู่ขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลพาน พานโส่วหูรู้ดีกว่าใครๆ ว่ารากฐานของตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดินตระกูลเว่ยนั้นมั่นคงเพียงใด
ต่อให้เซี่ยหลิงชิวโกรธเพียงใด ก็คงไม่กล้าเคลื่อนไหวต่อเว่ยซุนอย่างง่ายดายแน่นอน!
“แต่เว่ยซุนก็เกรงใจเซี่ยหลิงชิวเช่นกัน ไม่ได้ลงสังหารลู่เยี่ยโดยตรง ช่างน่าเสียดายนัก”
เจ้าเมืองเทียนป๋อฉงถอนหายใจ
วันนี้เขาได้ติดตามเว่ยซุนไปด้วย ได้เห็นกับตาตัวเองถึงเรื่องนองเลือดอันโหดร้ายที่เกิดขึ้นกับตระกูลหยวน
ทันทีที่กลับมาถึง เขาก็รีบแจ้งเรื่องนี้กับพานโส่วหู
“วางใจเถิด ในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ ลู่เยี่ยย่อมหนีไม่พ้นหายนะแน่นอน”
พานโส่วหูเอ่ยปากอย่างเนิบช้า “สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ จะบีบบังคับให้เซี่ยหลิงชิวต้องทำการตัดสินใจอย่างแน่นอน”
“ตัดสินใจอะไรหรือ?”
เทียนป๋อฉงรู้สึกสงสัย
“เมื่อการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิเริ่มขึ้น เซี่ยหลิงชิวจำเป็นต้องยังคงนั่งคุมสถานการณ์ที่ตระกูลลู่ จึงจะสามารถรับประกันความปลอดภัยของตระกูลลู่ได้ แต่หากเป็นเช่นนั้น นางก็จะไม่สามารถช่วยลู่เยี่ยในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิได้”
พานโส่วหูลูบเคราพลางกล่าวว่า “หากนางเลือกที่จะไปร่วมการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ ตระกูลลู่ก็จะไม่มีผู้ใดคอยดูแล ย่อมถูกศัตรูฉวยโอกาสบุกโจมตีอย่างแน่นอน!”
เทียนป๋อฉงพลันเข้าใจกระจ่างแจ้ง “เช่นนั้นนี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของเว่ยซุน!”
“ในฐานะทายาทของตระ
