บจากวันนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับตระกูลลู่ หากประสบอุบัติเหตุใดๆ ก็ตาม จะตัดศีรษะของคุณชายพานอวิ๋นเฟิง”
“ลู่เยี่ยคนนี้บ้าไปแล้วหรือ!”
เทียนป๋อฉงเอ่ยด้วยความตกใจ “ทั้งๆ ที่เป็นเว่ยซุนสังหารครอบครัวของหยวนคุน แต่ลู่เยี่ยกลับเอาชีวิตของคุณชายพานมาข่มขู่ ช่างไร้มนุษยธรรมและวิปริตเสียจริง!”
พานโส่วหูโกรธจัด “หรือว่าคนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลลู่ประสบอุบัติเหตุจริงๆ ก็จะโยนความผิดมาให้ตระกูลพานของข้า?”
“ท่านอาวุโส โปรดระงับโทสะด้วย!”
เทียนป๋อฉงกล่าวว่า “ตามที่ข้าเข้าใจ เด็กหนุ่มลู่เยี่ยผู้นี้เป็นคนจดจำความแค้นและแก้แค้นโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด หากเขาพูดเช่นนั้นจริง เขาย่อมกล้าทำเช่นนั้นจริงแน่นอน!”
สีหน้าของพานโส่วหูแปรเปลี่ยนไปมาอย่างไม่แน่นอน รู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างยิ่ง
พานอวิ๋นเฟิงเป็นหลานชายของเขา เขาจะนั่งดูเฉยๆ ได้อย่างไร?
แต่ตระกูลลู่มีเซี่ยหลิงชิวคอยคุ้มกันอยู่ พานโส่วหูย่อมไม่อาจทำอะไรตามใจได้ จึงไม่กล้าบุกไปช่วยคนที่ตระกูลลู่อย่างง่ายดาย!
“น่ารังเกียจ น่ารังเกียจยิ่งนัก! เจ้าสัตว์เดรัจฉานตัวน้อยนี่กำลังบังคับข้าชัดๆ!”
พานโส่วหูกัดฟัน สายตาเย็นเยียบ “บังคับให้ตระกูลพานของข้าต้องออกมาแก้ไขภัยคุกคามที่มุ่งเป้าไปที่ตระกูลลู่!”
เซวียไป่ซงและเทียนป๋อฉงสบตากัน ต่างก็เข้าใจสถานการณ์ได้ ในใจอดสั่นสะท้านไม่ได้
การกระทำของลู่เยี่ยนั้้นโหดร้ายและบ้าคลั่งจริงๆ แต่กลับได้ผลอย่างมาก
ตราบใ
