าวเคลื่อนคล้อยเปลี่ยนไป พิภพส่งสัญญาณแห่งการสังหาร มังกรและงูรวมตัว…”
ฉินอู่ซางพึมพำกับตนเอง “ผู้ที่ไม่เข้าใจ ย่อมไม่รู้ว่าน้ำในเมืองเทียนเหอนั้นลึกเพียงใด และมีมังกรซุ่มซ่อนอยู่มากเพียงใด”
“การแอบสอดแนมเช่นนี้ หากยั่วโทสะบรรดามังกรเหล่านั้นเข้า จะต่างอะไรกับการเดินเข้าหาความตาย?”
ภายในเมืองเทียนเหอ นอกจากจวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจแล้ว ยังมีจวนที่ว่าการกรมตรวจการเสวียนจิ้งและจวนที่ว่าการกรมโหรหลวงด้วย
“ไม่ว่าพวกเจ้าจะใช้วิธีใดก็ตาม ข้ามีเพียงข้อเรียกร้องเดียว”
“หลังการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิเริ่มขึ้น ลู่เยี่ยผู้นี้ต้องตาย”
“เข้าใจหรือไม่?”
ณ ห้องลับภายในจวนที่ว่าการกรมตรวจการเสวียนจิ้ง เสียงต่ำทรงพลังและน่าเกรงขามดังขึ้น
ผู้พูดคือชายชราในอาภรณ์มังกรทางการ รูปร่างสูงโปร่งมีเคราแพะ
ในห้องลับยังมีอีกสองคนอยู่ด้วย
พวกเขาคือท่านเจ้าเมืองเทียนป๋อฉงและท่านเจ้าสำนักเซวียไป่ซงแห่งสำนักศึกษาเทียนเหอ
“ท่านผู้อาวุโสวางใจได้ ข้ามีความคิดจะสังหารลู่เยี่ยมานานแล้ว จะต้องทุ่มสุดกำลังอย่างแน่นอน!”
ท่านเจ้าเมืองเทียนป๋อฉงเอ่ยเสียงทุ้มหนัก “แต่ว่า การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้มีเซี่ยหลิงชิวและฉินอู่ซางจับตาดูอยู่ ข้ากังวลว่า…”
“วางใจเถิด!”
ชายชราในอาภรณ์มังกรโบกมือพลางกล่าว “ท่านเพียงแต่ปฏิบัติตามกฎระเบียบของการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ ถึงเวลานั้นมีข้าอยู่ รับรองว่าจะไม่ให้พวกเขาเข้ามาแทรกแซงได้”
เทียนป๋
